Marcin Józefaciuk

My, ludzie oświaty, robimy je dwa razy. Bo najwyraźniej raz to za mało. 1 września to nasz Nowy Rok. Nie wszędzie zaczyna się dzwonkiem. Czasem otwarciem drzwi szkoły, przedszkola, poradni, bursy albo ośrodka. Czasem otwarciem książki przy kuchennym stole w edukacji domowej. Bez czekania do północy, za to z kawą o szóstej. Bez fajerwerków, choć plan lekcji potrafi wybuchnąć już pierwszego dnia. Zamiast ˝od jutra siłownia˝ mamy ˝od dziś dziennik na bieżąco˝. Wiemy, jak bywa z postanowieniami. Ale są takie, których musimy dotrzymać. Szkoła działa dzięki pracy tysięcy ludzi, często niewidocznych i zbyt rzadko docenianych. To nauczyciele, wychowawcy, dyrektorzy i specjaliści. To pracownicy niepedagogiczni, administracja, sekretariaty, księgowość, kuchnie i obsługa. Bez was nie byłoby bezpiecznych sal, ciepłych posiłków ani otwartych drzwi. Nie ma tu pracowników ważnych i mniej ważnych. Nie ma też placówek pierwszej i drugiej kategorii. Są publiczne i niepubliczne przedszkola, szkoły oraz wszystkie placówki systemu oświaty, w tym poradnie, bursy, internaty, ośrodki, biblioteki pedagogiczne, centra kształcenia, branżowe centra umiejętności i placówki doskonalenia. Są polskie szkoły za granicą oraz edukacja domowa. Wszystkie zasługują na szacunek. Nie rozpoczynamy roku z pocztówki. Są braki kadrowe, przeciążenie, biurokracja, niskie płace pracowników obsługi i kryzys zdrowia psychicznego młodych ludzi. Nowy rok to jednak nie tylko problemy. To przede wszystkim postanowienia. Moje są proste. Mniej chaosu, więcej zaufania. Mniej papierów, więcej czasu dla ucznia. Mniej sprowadzania pracy nauczyciela do pensum, niezależnie od tego, czy wynosi ono 18, 20, 22, 25, 26 czy 30 godzin. Więcej szacunku dla 40-godzinnego tygodnia pracy. Mniej zasłaniania się ˝misją˝, więcej godnych płac i automatycznej waloryzacji. Mniej reform robionych na nauczycielach, więcej zmian tworzonych z nimi. Oświata nie jest wydatkiem do ograniczania. Jest krwiobiegiem miasta. Szacunek do niej oznacza etaty, godne wynagrodzenia, bezpieczne budynki, dostępnych specjalistów i reakcję na problemy. Państwo powinno zapewnić stabilne finansowanie i prawo, miasto - uczciwe warunki i bezpieczne placówki, a kuratorium - pomoc, nie poszukiwanie winnych. Dobrych zmian nie wprowadza się ludziom. Tworzy się je razem z ludźmi. Jako nauczyciel nie będę życzył nauczycielom cierpliwości. Mamy jej aż nadto. Życzę gorącej kawy, działającego ksero i planu lekcji, którego nie trzeba rozwiązywać jak sudoku. Ale przede wszystkim szacunku, bezpieczeństwa, autonomii, stabilnego prawa i prawa do odpoczynku. Nauczyciel wspiera innych, ale sam także potrzebuje wsparcia. Dzieciom, uczniom, wychowankom i słuchaczom życzę odwagi oraz edukacji, która widzi człowieka, nie tylko wynik. Rodzicom - partnerstwa, a rodzinom w edukacji domowej - poszanowania ich wyboru. Dyrektorom życzę autonomii, specjalistom - warunków do realnej pomocy, a pracownikom niepedagogicznym - godnej płacy i widoczności. Urzędnikom w samorządach, kuratoriach, ministerstwach i komisjach egzaminacyjnych życzę odwagi, by słuchać praktyków. Pracodawcom współtworzącym kształcenie zawodowe - partnerstwa ze szkołami i odpowiedzialności za młodych ludzi. Nikogo dziś nie skreślamy z listy obecności. A nasze najważniejsze postanowienie? Nie zgubić człowieka. Bo edukacja nie zaczyna się od ustawy, tabeli ani aplikacji. Zaczyna się wtedy, gdy jeden człowiek mówi drugiemu: wierzę w ciebie, spróbujmy jeszcze raz. Niech ten rok będzie mądry, bezpieczny, życzliwy i po prostu ludzki. Abyśmy w czerwcu mogli powiedzieć: byliśmy razem, nikogo nie zostawiliśmy i zbudowaliśmy coś dobrego. Dobrego nowego roku. Naszego nowego roku. Roku szkolnego. Przebieg posiedzenia