Marcin Józefaciuk

Rozpatrujemy dzisiaj przepisy dotyczące samorządów zawodowych architektów i inżynierów budownictwa. Izba architektów zrzesza niespełna 14,5 tys. czynnych architektów. W polskiej oświacie pracuje natomiast ok. 700 tys. nauczycieli. Architekci mają swój samorząd zawodowy, nauczyciele wciąż go nie mają. Właśnie ta różnica pokazuje problem znacznie większy niż techniczne poprawienie kilku procedur. Samorząd zawodowy nie jest związkiem zawodowym. Związek negocjuje wynagrodzenia i warunki pracy. Samorząd powinien natomiast dbać o standardy wykonywania zawodu, etykę, rozwój zawodowy i rzeczywisty wpływ środowiska na jakość usług publicznych. Tymczasem o standardach pracy nauczycieli, obowiązkach, awansie, odpowiedzialności zawodowej i kolejnych reformach nadal decyduje przede wszystkim ministerstwo. Nauczyciele są konsultowani, ale nie współdecydują. Dostają kolejne podstawy programowe, rozporządzenia i obowiązki, lecz nie otrzymują własnej, niezależnej reprezentacji zawodowej. Sam projekt dotyczący architektów i inżynierów zawiera rozwiązania racjonalne. Jeżeli istnieje prawomocne orzeczenie o zawieszeniu albo skreśleniu z listy, nie ma potrzeby powtarzania tej decyzji w kolejnej uchwale. Trzeba jednak zagwarantować możliwość szybkiego poprawienia błędnego wpisu. Większe wątpliwości wywołują poprawki komisji: nieprecyzyjne zwolnienie pracownika do wykonywania zadań na rzecz izby oraz dopisanie 18 miesięcy stosowania dotychczasowych warunków technicznych. Nie wolno przerzucać nieokreślonych kosztów na pracodawców ani boczną poprawką odraczać terminu wprowadzenia standardów dotyczących budynków. Poprę racjonalne uporządkowanie procedur. Jednocześnie pytam rząd: