Jarosław Sachajko

Każda zmiana powinna rozwiązywać realne problemy. W tym projekcie można znaleźć kilka dobrych rozwiązań. Pozytywnie należy ocenić uporządkowanie zasady wykonywania kar dyscyplinarnych, doprecyzowanie skutków zawieszenia członka izby oraz wprowadzenie okresu przejściowego dla inwestycji przygotowanych według dotychczasowych przepisów. To są potrzebne zmiany. Ale czy naprawdę tego dziś najbardziej oczekuje polskie budownictwo? Przedsiębiorcy, projektanci, inwestorzy od lat wskazują na przewlekłość procedur, chaos interpretacyjny, ciągłe zmiany przepisów, brak stabilności prawa i coraz większe koszty inwestycji. Tymczasem zamiast kompleksowej reformy otrzymujemy kolejną punktową nowelizację, która dotyka kilku wybranych problemów, pozostawiając najważniejsze bez odpowiedzi. Projekt budzi również poważne wątpliwości. Nakłada na pracodawców obowiązek zwalniania pracowników na potrzeby samorządu zawodowego, ale nie określa żadnych limitów takiego zwolnienia. To oznacza, że ciężar organizacyjny zostanie przerzucony na przedsiębiorców, szczególnie na małe biura projektowe i firmy budowlane. Niepokoi także pozostawienie najważniejszych zasad rekompensaty wynagrodzeń i kosztów w gestii samych izb zawodowych. Takie kwestie powinny być określone w ustawie, a nie w wewnętrznych uchwałach. Kolejny problem to 18-miesięczny okres funkcjonowania dwóch równoległych reżimów technicznych. Jedni inwestorzy będą projektować według nowych przepisów, inni - według starych. Czy to naprawdę uprości proces inwestycyjny? Czy to nie doprowadzi do jeszcze większego chaosu interpretacyjnego i sporów między inwestorami, projektantami oraz organami administracji? Wątpliwości budzą również surowe konsekwencje zaległości składkowych. W praktyce