Marcin Józefaciuk

Według BAEL za I kwartał 2026 r. liczba pracujących w Polsce wzrosła o 177 tys. osób. To brzmi dobrze. Ale kiedy spojrzymy głębiej, zobaczymy coś, co wymaga pilnej analizy. Ten wzrost wynikał niemal wyłącznie ze wzrostu liczby pracujących kobiet - o ok. 183 tys. W tym samym czasie liczba pracujących mężczyzn spadła o ok. 6 tys. I podkreślam: to nie jest wystąpienie przeciwko kobietom. Wzrost aktywności zawodowej kobiet jest dobry, potrzebny i konieczny. Polska potrzebuje pracy kobiet, mężczyzn, osób starszych, osób z niepełnosprawnościami i wszystkich, którzy mogą oraz chcą pracować. Ale państwo nie może udawać, że nie widzi drugiej strony tej statystyki. Jeżeli liczba pracujących mężczyzn spada, a jednocześnie stopa bezrobocia mężczyzn pozostaje niska i wynosi 3,1%, to musimy zapytać: Gdzie ci ludzie trafiają? Czy przechodzą do bierności zawodowej? Czy wypadają z rynku pracy z powodu chorób, niepełnosprawności, wypalenia, pracy fizycznej wykonywanej przez lata? Czy przechodzą na renty, emerytury, do szarej strefy? Czy po prostu przestają szukać pracy, bo nie wierzą, że ktoś im jeszcze pomoże? To nie są abstrakcyjne tabelki. To są konkretni ludzie. Często mężczyźni po 45., 50. i 60. roku życia. Ludzie, którzy przez lata pracowali, płacili podatki, utrzymywali rodziny, a dziś mogą po cichu znikać z rynku pracy i z pola widzenia państwa. Dlatego oczekuję od rządu nie ogólnych komunikatów o bezrobociu, tylko pełnej analizy przepływów: kto przestaje pracować, w jakim wieku, z jakiego powodu i dokąd przechodzi - do bezrobocia, bierności, choroby, renty, emerytury czy poza oficjalny system. Bo niskie bezrobocie nie zawsze oznacza zdrowy rynek pracy. Jeżeli państwo nie widzi człowieka w danych, to bardzo często nie daje mu też pomocy. Dziękuję. Przebieg posiedzenia