Marcin Józefaciuk

Kierunek tego projektu oceniam pozytywnie. Potrzebujemy prawa, które widzi nie tylko oczywistą przemoc, ale również mechanizmy cichego niszczenia człowieka w pracy. Jednak najważniejsze nie będzie to, czy pracodawca stworzy kolejny regulamin. Najważniejsze będzie to, czy ten regulamin będzie działał. Mówię to również po mojej ostatniej kontroli poselskiej w Komendzie Głównej OHP. Tam zobaczyliśmy problem, który idealnie pokazuje, dlaczego ta ustawa nie może pozostać tylko na papierze. Publiczny pracodawca wprowadza rozwiązania dotyczące czasu wolnego, różnicujące sytuację pracowników. Jednocześnie pojawiają się poważne pytania o analizę skutków, podstawę prawną, ekwiwalent dla innych pracowników, równe traktowanie kobiet i mężczyzn oraz realną kontrolę ministerstwa nad jednostką publiczną. I to jest sedno sprawy. Równe traktowanie nie może oznaczać dobrych intencji jednej strony i milczenia drugiej. Przeciwdziałanie dyskryminacji nie może polegać na tym, że państwowa instytucja wpisze coś do dokumentu, a potem nie potrafi pokazać, czy rozwiązanie jest sprawiedliwe, proporcjonalne i zgodne z prawem pracy.