Paweł Szrot

Występując w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość w czasie pierwszego czytania, zaznaczyłem, że nie jestem doktrynerem legislacyjnym i potrafię sobie wyobrazić sytuację, że zostanę do tego projektu przekonany na posiedzeniu komisji. Jednak nic takiego nie nastąpiło. Prace komisji w zasadzie potwierdziły, że tak naprawdę nikt nie ma ani serca, ani przekonania zarówno do projektu, jak i do rozporządzenia Unii Europejskiej, które ten projekt implementuje. Cała różnica w tym, że podmioty, które ten projekt ma na siłę uszczęśliwiać, nadając nowe kompetencje i obowiązki, czyli Państwowa Komisja Wyborcza, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, a także UOKiK, UODO i UKE, traktują go jako dopust Boży. Autorzy projektu z Senatu i przedstawiciele rzadu i wspierającej go koalicji sejmowej traktują z kolei unijne rozporządzenie jak dogmat uchwalony przez Komisję Europejską, z którym nie mają zwyczaju dyskutować. W przypadku rozpatrywanego dziś projektu i rozporządzenia będącego jego źródłem mamy do czynienia z raczej typową sytuacją, w której fobie i uprzedzenia zrodziły biurokrację, nadregulację i horrendalne sankcje. Fobie autorów unijnych regulacji dotyczą braku wiary w demokrację, przekonania, że jeśli obywatele krajów europejskich podejmują decyzje wyborcze niezgodne z interesami establishmentu europejskiego, to musi być to skutkiem wyborczych nadużyć i manipulacji. Receptą na to mają być typowe europejskie środki zaradcze - lawina biurokracji w formie oświadczeń, wniosków, wykazów i rejestrów i idące za nimi sankcje wymierzane do wysokości 6% rocznego przychodu. W moim przekonaniu