Jarosław Sachajko

Przedłożona informacja Krajowej Rady Sądownictwa nie daje podstaw do pozytywnej oceny jej działalności za rok 2025 r. Najbardziej wymowny jest podstawowy miernik sprawności postępowań nominacyjnych. Plan zakładał średnio 88 dni na ocenę kandydata. Wykonanie wynosiło ponad 217 dni, niemal 2,5 raza więcej. Jednocześnie wykorzystano prawie cały plan wydatków. Dlatego pytam: Dlaczego mimo zapewnionych środków procedury trwały tak długo? Kto odpowiada za niewykonanie miernika? Jaki jest konkretny plan naprawczy? W którym roku KRS osiągnie zakładane 88 dni? W informacji takiego planu nie ma. Nie ma harmonogramu, wskazanych osób odpowiedzialnych ani etapów ograniczania zaległości. Komisja sejmowa również ograniczyła się do zapoznania z dokumentem i nie przedstawiła żadnych zaleceń naprawczych. Otrzymujemy liczbę posiedzeń, uchwał, kandydatów i pism, ale nie otrzymujemy odpowiedzi, jaka była jakość działania rady. KRS podaje, że wpłynęły 5954 pisma w ramach skarg i wniosków, a komisja do spraw skarg rozpatrzyła 138 pism. Nie dowiadujemy się jednak, ile skarg było zasadnych, ile doprowadziło do interwencji, ile spraw zakończyło się w terminie, czy sytuacja obywateli rzeczywiście się poprawiła. Tak samo w postępowaniach nominacyjnych brakuje mierników jakości, przejrzystości kryteriów oraz informacji o rzeczywistych skutkach odwołań od uchwał. Sprawozdanie powinno być dokumentem kontrolnym, tymczasem część statystyczna została połączona z obszerną, polityczno-prawną polemiką obejmującą nawet wydarzenia z 2026 r. Zamiast rzetelnego rozliczenia efektywności otrzymujemy kolejny głos w sporze, który od lat paraliżuje wymiar sprawiedliwości, podważa zaufanie obywateli i pozwala każdej stronie kwestionować legalność strony przeciwnej. Ten polityczny klincz trzeba wreszcie przeciąć. Art. 4 konstytucji stanowi, że władza zwierzchnia należy do narodu, który sprawuje ją przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio. Dlatego proponuję zmianę konstytucji i zapisanie wprost, że 15 sędziów członków KRS wybierają obywatele w wyborach powszechnych, równych, bezpośrednich i tajnych - spośród sędziów wskazanych w art. 187. Wtedy Komisja Wenecka, KOD czy TSUE mogłyby oceniać szczegóły procedury, ale nikt nie mógłby uczciwie twierdzić, że sędziów do KRS wybrała jedna partia albo zamknięta korporacja zawodowa. Mandat pochodziłby bezpośrednio od narodu, a nie od chwilowej większości sejmowej. Dlatego negatywnie oceniam przedstawioną informację