Marcin Józefaciuk

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Oczywiście ja również poprę uchwałę ustanawiającą dzień 31 lipca Dniem Trenera Sportowego. To jest właściwy gest wobec ludzi, których często nie ma na podium, choć bez ich wiedzy, pracy i odpowiedzialności wielu sukcesów sportowych po prostu by nie było. Jako aktualny rekordzista Polski w biegu 10-dobowym wiem, że nawet w najbardziej indywidualnym sporcie wynik nie jest działaniem tylko jednej osoby. Za zawodnikiem stoją wiedza, doświadczenie, wsparcie i czas poświęcony przez innych ludzi. Dobrze, że projekt przypomina również o wychowawczej roli trenerów. Dla wielu dzieci i młodych ludzi trener nie jest wyłącznie osobą od techniki i wyniku. Bywa autorytetem, mentorem, uczy konsekwencji, odpowiedzialności, przegrywania bez upokorzenia i wygrywania bez pogardy. Dla części młodych chłopców i mężczyzn może być także ważnym, wspomagającym, bezpiecznym dorosłym wzorcem. Nie udawajmy jednak, że sama uchwała rozwiąże problemy. Nie poprawi żadnej umowy, nie podniesie wynagrodzenia, nie zapewni stabilnego finansowania małym klubom, nie uporządkuje kwalifikacji, nie stworzy nowych standardów ochrony dzieci i nie zbuduje współpracy między sportem a szkołami. Potrzebujemy jasnych standardów dla osób pracujących z dziećmi i młodzieżą, ale bez tworzenia kosztownego monopolu certyfikatów czy też kolejnych barier i zbędnej biurokracji. Zagłosuję za, ale apeluję do rządu, którego przedstawicieli niestety nie ma podczas omawiania tej uchwały: niech pierwszy Dzień Trenera Sportowego nie będzie wyłącznie dniem przemówień, dyplomów i pamiątkowych zdjęć. Niech stanie się terminem przedstawienia konkretnych działań dotyczących kwalifikacji, rozwoju zawodowego, wynagrodzeń, bezpieczeństwa młodych zawodników i wsparcia lokalnych klubów. Trenerzy zasługują na swoje święto, lecz jeszcze bardziej zasługują na państwo, które nie tylko im dziękuje, ale również wspiera, słucha i realnie pomaga. Dziękuję.