Witold Tumanowicz

Procedowany projekt dotyczy ograniczenia korzystania przez uczniów szkół podstawowych z telefonów komórkowych oraz innych urządzeń elektronicznych na terenie szkoły. Co do zasady to jest słuszny kierunek. Szkoła powinna być miejscem nauki, rozmowy i kontaktu z rówieśnikami, koncentracji, a nie przedłużeniem świata mediów społecznościowych, powiadomień i ciągłego rozproszenia. Projekt wprowadza zakaz korzystania z telefonów i urządzeń elektronicznych w szkołach podstawowych zarówno podczas lekcji, jak i przerw. Przewiduje również rozsądne wyjątki, m.in. w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia, w sytuacjach nagłych, wymagających kontaktu z rodzicem, a także w przypadku uczniów, którzy ze względu na chorobę, niepełnosprawność albo szczególne potrzeby muszą korzystać z odpowiedniego sprzętu lub aplikacji. Warto podkreślić, że projekt pozostawia szkołom pewną swobodę organizacyjną. Dyrektor za zgodą rady pedagogicznej i rady rodziców oraz po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego będzie mógł określić miejsce i sposób przechowywania telefonów. Problem nadużywania smartfonów przez dzieci jest realny. Dotyczy koncentracji, relacji społecznych, aktywności fizycznej, zdrowia psychicznego i bezpieczeństwa w Internecie. Coraz częściej widzimy, że telefon nie jest już tylko narzędziem kontaktu, ale staje się źródłem ciągłego przebodźcowania i uzależnienia. Oczywiście żadna ustawa nie zastąpi rodziców. To rodzice ponoszą podstawową odpowiedzialność za wychowanie dzieci i za to, ile czasu spędzają one przed ekranem. Natomiast szkoła powinna mieć takie narzędzia, aby to rozproszenie ograniczyć i chronić uczniów przed negatywnymi skutkami nadmiernego korzystania ze smartfonów. Ten projekt oczywiście nie rozwiązuje całego problemu, ale jest krokiem w dobrą stronę. Daje szkołom jasną podstawę prawną do działania i rozpoczyna szerszą dyskusję o tym, jak chronić dzieci przed cyfrowym uzależnieniem. Dziękuję.