Marcin Józefaciuk

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! To nie jest debata tylko o ustawie. To jest debata o tym, czy państwo polskie traktuje prawa człowieka poważnie, czy jest tak tylko do momentu, kiedy przegra sprawę przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka i zapłaci odszkodowanie. Dziś prawda jest prosta i bolesna: nie mamy problemu z wyrokami, mamy problem z ich wykonywaniem. A za to płacą ludzie - dzieci, rodzice, rodziny, Polacy. Wysoka Izbo! Spójrzmy na sprawy dotyczące kontaktów z dziećmi, alienacji rodzicielskiej, czyli formy przemocy w postaci bezpodstawnego utrudniania kontaktów z dzieckiem przez jednego z rodziców drugiemu bezpiecznemu rodzicowi. Polska wielokrotnie była skazywana za naruszenie art. 8 konwencji praw człowieka w tym zakresie. Europejski Trybunał Praw Człowieka mówi jasno: państwo ma działać szybko i skutecznie. A w praktyce? Lata postępowań, niewykonywanie orzeczeń, bezradność instytucji, brak systemowych zmian. Dziecko dorasta i traci relacje z rodzicem, a wtedy już nie da się tego naprawić. To nie jest spór rodzinny. To jest porażka państwa. Wysoka Izbo! Mamy też sprawy związków jednopłciowych. Europejski Trybunał Praw Człowieka mówi jasno: Polska narusza konwencję i ma obowiązek wprowadzenia ochrony praw par tej samej płci. A my? Brak regulacji, brak zabezpieczeń, brak odpowiedzi. Ludzie żyją razem latami, a w sytuacji choroby czy śmierci stają się sobie obcy. To nie jest ideologia, to jest odpowiedzialność państwa. Wysoka Izbo! Ten projekt jest potrzebny, ale powiedzmy jasno: jeśli nie pójdzie za nim realna zmiana działania państwa, to będzie to kolejna ustawa, która dobrze wygląda na papierze, ale nie działa w rzeczywistości. Problemem nigdy nie był brak dokumentów. Problemem jest brak odpowiedzialności i brak działania. Państwo prawa poznaje się nie po tym, jak wydaje wyroki, ale po tym, czy potrafi je wykonywać. Dziękuję.