Marcin Józefaciuk

Projekt dotyka jednego z najbardziej wrażliwych i dramatycznych momentów w funkcjonowaniu państwa wobec obywatela - przymusowego odebrania dziecka. To nie jest zwykła czynność proceduralna. To sytuacja graniczna, w której państwo wkracza w życie rodziny w sposób bezpośredni, często nagły i zawsze obciążony ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Nie można o tym mówić wyłącznie w kategoriach skuteczności egzekucji orzeczeń sądowych. Każde przymusowe odebranie dziecka to potencjalna trauma - dla dziecka przede wszystkim, ale także dla rodziców i całego otoczenia. Projektodawca trafnie dostrzega ten problem, wskazując na liczne przypadki sytuacji, które prowadziły do głębokiej traumatyzacji dzieci, oraz na brak odpowiednich standardów ochrony w trakcie takich działań. To bardzo ważny punkt wyjścia. Wprowadzenie obowiązkowej obecności psychologa, rejestracji obrazu i dźwięku oraz szczegółowego protokołowania czynności to krok w stronę większej transparentności i kontroli nad działaniami państwa. To również próba ograniczenia sytuacji, w których dziecko doświadcza przemocy instytucjonalnej, nawet jeśli intencją działania jest wykonanie orzeczenia sądu. Jednocześnie trzeba jasno powiedzieć, że sama rejestracja i obecność psychologa nie rozwiążą problemu, jeśli cały system pozostanie nastawiony przede wszystkim na skuteczność wykonania decyzji, a nie na realne dobro dziecka rozumiane jako jego bezpieczeństwo emocjonalne, poczucie stabilności i minimalizacja stresu. Dobro dziecka nie może być hasłem - musi być realnym kryterium zatrzymania lub zmiany działania państwa. W tej sprawie nie chodzi o spór między rodzicami ani o formalne wykonanie orzeczenia. Chodzi o dziecko - o jego psychikę, jego poczucie bezpieczeństwa i jego przyszłość. Serdecznie dziękuję za ten projekt, który może realnie wzmocnić ochronę dziecka.