Jarosław Sachajko

To jest bardzo potrzebny i dobry projekt. Zasługuje na poparcie, ponieważ stawia w centrum dobro dziecka, a nie wygodę instytucji, rutynę urzędową i bezrefleksyjne wykonywanie procedur. Projektodawcy wprost wskazali, że jego celem jest zapewnienie przestrzegania zasady dobra dziecka podczas przymusowego odbioru małoletnich oraz zwiększenie transparentności całej procedury, przy poszanowaniu praw wszystkich zaangażowanych stron. I właśnie to jest jego największa siła. Państwo w tak dramatycznej chwili, jaką jest przymusowe odebranie dziecka, nie może działać ślepo, mechanicznie i bez kontroli. Państwo musi działać odpowiedzialnie, ostrożnie i z najwyższą wrażliwością. Ten projekt dokładnie w tym kierunku idzie. Po pierwsze, projekt jednoznacznie wzmacnia ochronę dziecka, dopuszczając zastosowanie art. 577 k.p.c. także wtedy, gdy po wydaniu prawomocnego orzeczenia pojawią się nowe, istotne okoliczności i dalsze wykonywanie mogłoby naruszać najlepszy interes dziecka. Prawo ma służyć dziecku, a nie zmuszać wszystkich do brnięcia w procedurę, która w konkretnej sytuacji mogłaby prowadzić do szkody psychicznej albo fizycznej. Po drugie, projekt wprowadza obowiązkowy udział psychologa. To nie jest drobiazg. To jest fundamentalna zmiana standardu. Dziecko w takiej chwili nie może być pozostawione wyłącznie w rękach formalnej procedury. Po trzecie, projekt wprowadza obowiązkowy protokół i rejestrację obrazu oraz dźwięku. To jest ochrona dla wszystkich - dla dziecka, dla rodziców, dla kuratora i dla sądu. Koniec z sytuacjami, w których po tak dramatycznym zdarzeniu każdy opowiada inną wersję. Ma być zapis, ma być dowód, ma być możliwość kontroli i oceny, czy wszystko odbywało się zgodnie z prawem i poszanowaniem godności dziecka.