Witold Tumanowicz

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Z mobbingiem oczywiście należy walczyć, tylko że w omawianym projekcie pojawia się rozwiązanie, które w praktyce oznacza domniemanie winy przedsiębiorcy. Pracownik ma jedynie uprawdopodobnić naruszenie, a ciężar dowodu zostaje przerzucony na pracodawcę. To odejście od fundamentalnej zasady domniemania niewinności i bardzo niebezpieczny kierunek tych zmian. Jednocześnie wprowadzane są nieprecyzyjne i bardzo szerokie definicje, które zamiast porządkować prawo, mogą zwiększyć chaos. Dotyczy to zarówno nowych pojęć dyskryminacji, jak i definicji mobbingu opartej na uporczywym nękaniu, która jest na tyle ogólna, że w praktyce trudno będzie odróżnić mobbing od innych konfliktów czy napięć w miejscu pracy. Dodatkowo pojawiają się poważne wątpliwości interpretacyjne choćby w zakresie tego, co oznacza wielokrotne naruszenie. Czy wystarczą dwa zdarzenia, czy znaczenie ma ich liczba czy raczej rozmiar krzywdy. Projekt nakłada również na pracodawców bardzo szerokie i nieokreślone obowiązki, od aktywnego i stałego przeciwdziałania przez działania naprawcze, aż po wsparcie. Problem polega na tym, że nie wiadomo, jaki jest realny zakres tych obowiązków. W efekcie powstaje niepewność prawna i ryzyko odpowiedzialności za działania, które nie zostały jasno zdefiniowane. Co więcej, regulacje te będą oznaczały istotne obciążenia organizacyjne, szczególnie dla większych firm, które będą musiały reagować praktycznie na każde zgłoszenie, a jednocześnie aktywnie wykrywać naruszenia, bez określenia, na czym ta aktywność ma polegać. Ten projekt zamiast wprowadzać jasne i sprawiedliwe zasady, tworzy niepewność, uznaniowość i ryzyko nadużyć. Co więcej, krytyczne głosy płyną ze strony nie tylko przedsiębiorców, ale również środowisk pracowniczych. To powinno dać rządowi jasny sygnał ostrzegawczy, że proponowane przepisy są po prostu złe. Dziękuję bardzo. Przebieg posiedzenia