Marcin Józefaciuk

A potem - przyspieszył w stronę wojny. Pamiętam dokładnie ten poranek. Informacje z Ukrainy. Niedowierzanie. Ciszę, która trwała może kilka minut - a potem decyzję, że nie możemy być tylko obserwatorami. Jeszcze tego samego dnia jako dyrektor szkoły, po konsultacji z radą pedagogiczną, radą rodziców i samorządem uczniowskim, podjęliśmy decyzję: otwieramy oddziały przygotowawcze w zawodach technik usług fryzjerskich i technik architektury krajobrazu. Wysłałem pismo do organu prowadzącego. Zaczęliśmy działać. Równolegle przygotowywaliśmy jeden z budynków szkoły na miejsce noclegowe. Szkoła stała się czymś więcej niż szkołą. Stała się schronieniem. Od marca przez mój gabinet przeszły tysiące ludzi, głównie matek z dziećmi. Z walizką. Z jednym plecakiem. Z dokumentami w ręku. Z telefonem, w którym były zdjęcia domu, którego już nie było. Udało się znaleźć w szkole miejsce dla ponad setki młodych ludzi oraz oddelegować do innych szkół wiele setek dzieci, bez zabierania czegokolwiek polskim uczniom. Bez dzielenia dzieci na ˝nasze˝ i ˝ich˝. Bo w tamtym momencie wszystkie były po prostu dziećmi. Minęły cztery lata. Zmieniły się nastroje. Zmęczenie przyszło szybciej niż pokój. W przestrzeni publicznej coraz częściej słyszę chłód, dystans, kalkulację. Ale potrzeby nie zniknęły. Strach nie zniknął. Trauma nie ma daty ważności. Dla wielu z tych rodzin wojna wciąż trwa, nawet jeśli nie słyszymy już codziennych relacji w mediach. Dziś, po czterech latach, chcę powiedzieć jedno: jestem dumny z naszej szkolnej wspólnoty, z nauczycieli, z rodziców, z młodzieży, z tego, że wtedy nie pytaliśmy, czy to się opłaca, tylko jak możemy pomóc. Człowieczeństwo nie ma narodowości. Solidarność nie ma terminu przydatności. I obyśmy o tym nie zapomnieli. Przebieg posiedzenia