Witold Tumanowicz

Projekt ustawy ma wzmacniać pozycję rolników aktywnych zawodowo, czyli tych, którzy faktycznie pracują na roli. Cel wydaje się słuszny. Jeśli już dawać wsparcie, to powinno ono trafiać do tych, którzy faktycznie prowadzą działalność rolniczą, a nie do fikcyjnych beneficjentów. Projekt przewiduje wpis do ewidencji producentów informacji o statusie rolnika aktywnego i wprowadza możliwość weryfikacji aktywności poprzez koszty lub przychody. Jednak katalog dokumentów, które mają potwierdzać aktywność, nie został określony w ustawie, ma powstać dopiero w rozporządzeniu ministra. To oznacza, że szczegółowe zasady przyznawania wsparcia będą mogły być zmieniane w drodze aktu wykonawczego bez realnej kontroli parlamentu. Obawiamy się, że przepisy mogą być krokiem w kierunku nadmiernej biurokracji, gdzie decyzja o tym, kto jest rolnikiem aktywnym zawodowo, w dużej mierze zależeć będzie od administracyjnej woli urzędników, a nie od faktycznej pracy rolnika. Tego rodzaju rozwiązania mogą rodzić konflikty i wątpliwości prawne, zwłaszcza wobec mniejszych gospodarstw rodzinnych, które działają często w niestandardowej formie, niewpisującej się w sztywne ramy kosztów lub przychodów. Uważamy, że środki publiczne, jeśli już są przyznawane, powinny trafiać przede wszystkim do tych, którzy rzeczywiście pracują na roli, ale nie możemy się zgodzić, by ustawa tworzyła system nadmiernie zależny od decyzji administracyjnej, niejasnych rozporządzeń i arbitralnych katalogów dokumentów. Takie rozwiązanie może doprowadzić do faworyzowania dużych gospodarstw lub tych, którzy lepiej poradzą sobie z biurokracją, a nie do realnego wsparcia rodzinnych i aktywnych gospodarstw. Podsumowuję. Projekt jest słuszny w zamiarze, ale wymaga doprecyzowania i zabezpieczenia roli rolników przed nadmierną administracją, tak aby pomoc trafiała do tych, którzy rzeczywiście na nią zasługują, a nie do tych, którzy najlepiej potrafią wypełniać formularze czy spełniać wymogi urzędowe. Dziękuję. Przebieg posiedzenia