Jarosław Sachajko

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o zawodzie psychologa zasługuje na poparcie, bo porządkuje wreszcie obszar, który od lat funkcjonował w stanie prawnej prowizorki. Obywatele, pacjenci, dzieci, osoby w kryzysie mają prawo oczekiwać, że osoba posługująca się tytułem psychologa faktycznie posiada kwalifikacje, ponosi odpowiedzialność zawodową i podlega realnym standardom etycznym. Ta ustawa to wprowadza, chroni tytuł, tworzy rejestr, ustanawia odpowiedzialność dyscyplinarną i jasno stanowi, że to jest zawód zaufania publicznego. Za to należy podziękować. Jednak poparcie dla idei nie zwalnia nas od obowiązku krytycznego myślenia o rozwiązaniach szczegółowych. Jednym z najsłabszych punktów tej ustawy jest nadzór ministra właściwego do spraw pracy. Pani Minister! Wysoka Izbo! Psycholog nie jest urzędnikiem rynku pracy. Psycholog pracuje nad ludzką psychiką, zdrowiem psychicznym, traumą, uzależnieniami, z dziećmi, które są ofiarami przemocy. Naturalnym, logicznym i merytorycznym nadzorcą dla tego zawodu jest minister właściwy do spraw zdrowia, a nie minister pracy. Obecne rozwiązanie wygląda tak, jakby ktoś wylosował resort z kapelusza. Owszem, psycholodzy mają szczęście, że nie trafili pod nadzór ministra do spraw transportu czy gospodarki morskiej, ale to nie jest argument za jakością prawa, to jest argument przeciwko przypadkowości decyzji ustawodawcy. Drugi poważny problem dotyczy wysokich kosztów rejestracji i funkcjonowania w samorządzie. Pytam wprost, czy celem tej ustawy jest ochrona pacjentów, czy stworzenie nowego, kosztownego aparatu biuroktycznego, który młody psycholog będzie musiał finansować, zanim jeszcze realnie zacznie pracować. Wysokie opłaty rejestracyjne, obowiązkowe procedury, kolejne daniny - to wszystko uderza szczególnie w młodych ludzi wchodzących do zawodu, często po latach kosztownych studiów i szkoleń. Nasuwa się uzasadnione pytanie, czy ministerstwo szuka sobie dodatkowego źródła utrzymania, czy naprawdę dba o dostęp do pomocy psychologicznej obywateli, bo jeżeli bariery związane z wejściem będą zbyt wysokie, to zapłacą za to nie urzędnicy, tylko pacjenci ze względu na dłuższe kolejki i droższe usługi. Podsumowując, ˝tak˝ dla regulacji dotyczących zawodu psychologa, ˝tak˝ dla ochrony pacjentów i tytułu zawodowego, ale ˝nie˝ dla przypadkowego nadzoru resortowego i ˝nie˝ dla nadmiernych kosztów, które zamieniają zawód zaufania publicznego w przywilej dla nielicznych. Wysoka Izbo! Mimo tych mankamentów popieramy tę ustawę. Dziękuję. Przebieg posiedzenia