Marcin Józefaciuk

17 Warszawa znów zatrzyma się na minutę. Zawyją syreny. W 82. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego chcę mówić przede wszystkim o tych, którym wojna odebrała wszystko - o dzieciach. Jako nauczyciel i były dyrektor szkoły, patrząc na fotografie z 1944 r., nie widzę jedynie postaci z podręczników. Widzę swoich uczniów. Dzieci, które we wrześniu powinny wrócić do szkolnych ławek, a zamiast dzwonka słyszały wybuchy; które powinny poznawać świat z książek, a uczyły się odróżniać świst pocisku od huku bomby, smak chleba od smaku głodu, bezpieczeństwo domu od ciemności piwnicy. Niektóre przenosiły meldunki, listy, wodę i opatrunki. Wykazały odwagę, której nigdy nie powinno się wymagać od dziecka. Inne ściskały rękę matki, czekały na ojca, prosiły o wodę i pytały, kiedy to wszystko się skończy. Dla wielu nie skończyło się nigdy. Nie doczekały kolejnego września. Oddajemy hołd bohaterom powstania. Ale pamięć nie może być romantyczną opowieścią o wojnie. Pomnik Małego Powstańca powinien nie tylko wzruszać. Powinien boleć, oskarżać i ostrzegać. Dziecko w za dużym hełmie nie jest pięknym obrazem wojny. Jest dowodem na to, że świat dorosłych nie zdołał ochronić najsłabszych. Dzieci nie są po to, aby umierać za ojczyznę. To my, dorośli, mamy budować taką ojczyznę, w której mogą bezpiecznie żyć, uczyć się, marzyć i dorastać. Gdy 1 sierpnia zawyją syreny, zatrzymajmy nie tylko ruch i rozmowy. Zatrzymajmy również łatwe słowa o wojnie i bohaterstwie. Cześć i chwała bohaterom! Wieczna pamięć dzieciom Warszawy. Niech Polska będzie zawsze taka, aby żadne dziecko nie musiało już za nią walczyć. Przebieg posiedzenia