Barbara Bartuś

rocznica chwili, w której św. Maksymilian Maria Kolbe dobrowolnie zgłosił się w miejsce współwięźnia - ojca rodziny, Franciszka Gajowniczka w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz. Przez 2 tygodnie w bunkrze śmierci modlił się i podtrzymywał innych na duchu. 14 sierpnia 1941 r. jako jeden z ostatnich żyjących został dobity zastrzykiem fenolu - w przeddzień uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Był to jeden z najpiękniejszych i najbardziej heroicznych czynów w historii ludzkości. Zrodził się z głębokiej wiary, miłości do Boga i drugiego człowieka. Św. Maksymilian pokazał, że nawet w miejscu największego zła człowiek może zwyciężyć miłością. Jako Polacy mamy prawo być dumni, że właśnie nasz rodak pozostawił świadectwo światu - takie świadectwo. Z tym większym bólem przyjęłam wiadomość o profanacji miejsca modlitwy w Medziugorie, której dopuścił się Polak. To wydarzenie pokazuje, jak daleko może odejść człowiek, gdy odrzuca Boga, szacunek dla tego, co święte i miłość do bliźniego. Rocznica heroicznej ofiary św. Maksymiliana jest dziś nie tylko wspomnieniem historii, jest także wezwaniem Polaków do rachunku sumienia. Potrzeba nam więcej wiary, więcej modlitwy, ale także większej odpowiedzialności za dobro wspólne i odwagi w obronie wartości, które budowały Polskę przez pokolenia. Bo zło zwycięża wtedy, gdy ludzie dobrzy przestają być wrażliwi na to