Marcin Warchoł

Bardzo dziękuję. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Słynny przedwojenny prof. Eugeniusz Waśkowski powiedział kiedyś, że prokurator jest rzecznikiem państwa, a adwokat powinien być rzecznikiem społeczeństwa. Gdy przeczytałem projekt nowelizacji Prawa o adwokaturze, stwierdzam, że profesor, który obserwuje nas z góry, odnosi się do tego projektu mocno sceptycznie. Znam wielu adwokatów, sam jestem adwokatem i miałem nadzieję na dobrą zmianę. Rzeczywiście są dobre elementy w tym projekcie - wspomniana tutaj cyfryzacja. Postępowania dyscyplinarne będą mogły być prowadzone w sposób zdalny. Wprowadzone zostaną elektroniczne doręczenia korespondencji. Również organy adwokatury będą mogły pracować w sposób zdalny, pracować hybrydowo, co na pewno obniży koszty, spowoduje, że szybciej będą podejmowane określone decyzje, zwiększy też dostępność tych organów dla członków adwokatury. Doceniam też oczywiście rozwój mediacji, która jest tutaj bardzo istotna. Będzie ją można prowadzić w sprawach dyscyplinarnych, także zdalnie. Brawo. Rzeczywiście to są dobre rozwiązania. Ale niestety przeczytałem całość projektu: prawie 100 zmian, w których dobre rozwiązania są sączone niczym przez kroplówkę, podczas gdy rzeką betonu zalewane są dobre osiągnięcia z ostatnich lat, nawet te najważniejsze, takie jak otwarcie zawodów prawniczych. Tutaj słowa wdzięczności dla pana ministra Zbigniewa Ziobry, dla śp. pana posła Przemysława Gosiewskiego. Otwarcie zawodów było gwarantowane m.in. stworzeniem pluralistycznych komisji egzaminacyjnych, w których zasiadali przedstawiciele zawodów prawniczych, przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedliwości, sędziowie, prokuratorzy. Ale teraz adwokatura położyła na stole projekt nowelizacji, który jest powrotem niestety do patologicznego korporacjonizmu. Ze składu komisji egzaminacyjnych mają zniknąć prokuratorzy i akademicy. Wyrzucenie prokuratorów jeszcze mógłbym zrozumieć. Przecież to wasz kierownik wściekł się ostatnio, że prokuratorzy nie umieją się ustawiać z sędziami. Zacytuję tutaj słowa pana premiera: To jest irytujące, że koordynacja pomiędzy prokuraturą a sądem nie wygląda dobrze. Czujecie państwo ten swąd komuny? Akt oskarżenia ma być przyklepany przez sędziego, a rola sędziego to nie jest rola rozpoznawania sprawy, ale właśnie klepania aktów oskarżenia przygotowanych wcześniej przez prokuraturę. Ale zostawmy waszego kierownika i jego rozumienie prawa. Mnie osobiście najbardziej ciekawi, co takiego, szanowna adwokaturo, zawinili wam akademicy, że chcecie ich usunąć z komisji egzaminacyjnych. Czy może zadają zbyt trudne pytania? Czy może naukowiec znający prawo zapytałby, dlaczego doszło do zamachu na prokuraturę, na wolne media? No i co wtedy odpowiadałby taki kandydat, żeby zdać egzamin? Jeżeli nie będzie akademików i nie będzie trudnych pytań, to będzie można powrócić do korporacyjnego systemu, w którym rzeczywiście genetyka decydowała o tym, kto zostanie przyjęty w poczet adwokatury. Ale miałem zostawić politykę. Trudno mi przejść do drugiej, wręcz symbolicznej zmiany w Prawie o adwokaturze, zmiany, która pokazuje, że ten projekt rozmija się z misją służenia społeczeństwu i że adwokatura bardzo oddaliła się tym projektem od słów wielkiego prof. Eugeniusza Waśkowskiego, którego przed chwilą przywołałem. Wykreślono bowiem w tej nowelizacji obowiązek adwokata - obowiązek wyznaczania zastępstwa procesowego w razie urlopu. Każdy ma prawo do odpoczynku, każdy ma prawo do urlopu. To jest oczywiste. Ale żaden sąd nie będzie czekał, aż jaśnie pan mecenas wróci z urlopu, skończy się opalać i będzie chciał przystąpić do sprawy. Są sprawy, które są bardzo istotne: sprawy karne, sprawy rodzinne, w których upływ terminów grozi samemu społeczeństwu, grozi klientom. Obywatel zostanie pozbawiony bezpieczeństwa procesowego.