Marcin Józefaciuk

Publiczny system ochrony zdrowia powinien wiedzieć, na co przeznacza pieniądze i jak koszty wynagrodzeń przekładają się na dostępność oraz jakość leczenia. Nie może być tak, że państwo finansuje świadczenia, ale nie potrafi ustalić tego, czy ta sama osoba pracuje jednocześnie w kilku miejscach, ile rzeczywiście czasu poświęca pacjentom i z czego wynikają ogromne różnice w wynagrodzeniach. Rządowy projekt pozwoli powiązać dane o wynagrodzeniach z numerem PESEL albo numerem prawa wykonywania zawodu. Dzięki temu Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, NFZ i Ministerstwo Zdrowia będą mogły analizować połączenie informacji o wynagrodzeniu, formie zatrudnienia, wymiarze czasu pracy, specjalizacji i miejscu wykonywania pracy. To potrzebne narzędzie, ale sam rejestr kwot nie naprawi ochrony zdrowia. Nie odpowie jeszcze na pytanie, czy świadczenie zostało rzeczywiście wykonane, czy grafik był możliwy do zrealizowania ani czy pacjent znajdował się pod opieką wypoczętego i dostępnego personelu. Nie wolno też sprowadzać całej dyskusji do kwestii pojedynczych rekordowych zarobków. Wysokie stawki bywają skutkiem braku kadr, złego zarządzania, walki placówek o specjalistów oraz nierównych wycen procedur. Dobrze finansowane zabiegi przyciągają personel, podczas gdy interna, pediatria czy szpitale powiatowe pozostają niedofinansowane. Projekt należy poprzeć jako pierwszy krok do uporządkowania danych. Musi jednak służyć poprawie wycen, bezpieczeństwu pacjentów i lepszemu planowaniu dotyczącemu kadr, a nie publicznemu piętnowaniu pracowników ochrony zdrowia czy wprowadzeniu jednolitych limitów, które pogłębią braki poza największymi miastami. Swoje pytania za chwilę zadam. Dziękuję.