Elżbieta Burkiewicz

Pani Ministro! Wysoka Izbo! Całkiem niedawno z tego miejsca mówiłam o działaniach rządu w debacie nad wotum zaufania dla pani ministry Pauliny Hennig-Kloski. Mówiłam wtedy także o pracy Ministerstwa Klimatu i Środowiska oraz o odpowiedzialności, jaką ponosi kierowany dziś przez panią minister resort. Uzyskała pani wotum zaufania koalicji rządzącej, ale w moim przekonaniu było to również potwierdzenie poparcia dla kierunku, w jakim Polska musi dziś zmierzać, który realizuje pani w swoim resorcie i który obejmuje: bezpieczeństwo energetyczne, czyste środowisko, niższe rachunki i realną ochronę zdrowia obywateli. Ochrona środowiska nie jest bowiem luksusem ani ideologicznym dodatkiem, nie jest tematem na później, to jest sprawa bezpieczeństwa państwa, zdrowia rodzin, jakości życia w małych miejscowościach i w dużych miastach, ale także konkurencyjności polskiej gospodarki. Czyste powietrze, czyste rzeki i jeziora, ochrona cennych obszarów przyrodniczych, troska o zwierzęta, likwidacja niebezpiecznych odpadów, edukacja ekologiczna, bezpieczeństwo wodne i transformacja energetyczna to nie są hasła z konferencji, to są konkretne decyzje, które wpływają na życie milionów Polek i Polaków oraz na stan ich portfeli. Dlatego jako Klub Parlamentarny Centrum uznaliśmy, że trzeba regularnie mówić obywatelom, co robi Ministerstwo Klimatu i Środowiska. Zwłaszcza dziś, gdy wokół transformacji energetycznej narasta tak wiele dezinformacji, lęku i politycznego straszenia, naszym zadaniem jest pokazywać fakty, efekty i korzyści, także te najbardziej praktyczne. W dzisiejszej dyskusji chciałabym skupić się na energii, ponieważ energia wpływa dziś na koszty życia, koszty prowadzenia firmy, bezpieczeństwo samorządów, odporność państwa i niezależność lokalnych wspólnot. Pani Ministro! W dniu 15 czerwca we Wrocławiu podpisała pani deklarację ˝Energia dla ludzi˝ dotyczącą rozwoju energetyki obywatelskiej i rozproszonej. I to jest bardzo ważny kierunek, bo energia produkowana blisko miejsca zużycia oznacza niskie koszty przesyłu, większą odporność lokalnej społeczności i mniejszą zależność od wielkich, scentralizowanych źródeł. Energia dla ludzi powinna oznaczać, że transformacja nie jest robiona ponad głowami obywateli, ale razem z nimi, że mieszkaniec, gmina, szkoła, spółdzielnia mieszkaniowa, rolnik czy lokalna firma nie są tylko odbiorcami rachunków, ale mogą stać się współtwórcami bezpieczeństwa energetycznego. Dlatego chciałabym zapytać, jakie konkretne korzyści finansowe mieszkańcy, samorządy i lokalni przedsiębiorcy odczują dzięki rozwojowi energetyki obywatelskiej. Jakie działania podejmie ministerstwo, aby więcej gmin mogło stworzyć społeczności energetyczne i korzystać z tańszej energii produkowanej lokalnie? Jeszcze niedawno było w Polsce kilkadziesiąt spółdzielni energetycznych. Dziś w wykazie KOWR jest już 700 takich podmiotów. To pokazuje, że samorządy, mieszkańcy, rolnicy i lokalni przedsiębiorcy chcą brać sprawy energii w swoje ręce. Moje pytanie brzmi: Jakie rozwiązania prawne i finansowe umożliwiły tak szybki rozwój tego modelu? Jakie są dalsze plany ministerstwa, zwłaszcza wobec terenów wiejskich, gmin miejsko-wiejskich i mniejszych samorządów, które często najbardziej potrzebują energetycznej niezależności? I na koniec, pani ministro, pytanie nieco lżejsze, ale również dotyczące odnawialnych źródeł energii. Czy resort ma jakiekolwiek informacje, kiedy poseł Przemysław Czarnek zdemontuje panele fotowoltaiczne, przed którymi tak często przestrzega?