Henryk Kowalczyk

W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec rządowego projektu ustawy o osobistych kontach inwestycyjnych, druk nr 2580. Faktycznie, tak jak pan minister to określił, ustawa precyzuje zasady gromadzenia aktywów przez osoby fizyczne na kontach osobistych oraz opodatkowanie aktywów. Nowa filozofia opodatkowania, można by powiedzieć, w odróżnieniu od dotychczasowego podatku Belki. Stworzenie nowego rodzaju produktu, jakim są osobiste konta inwestycyjne, ma zwiększyć skłonność do długoletniego oszczędzania, ma w ogóle pobudzić oszczędności, ma mobilizować krajowe oszczędności, a więc środki, które nie pracują. Tak jak wspomniał pan minister, punktem wyjścia czy też wzorcem były rozwiązania szwedzkie. Zgodnie z informacją, 50% dorosłych obywateli Szwecji posiada oszczędności na osobistych kontach inwestycyjnych. Mam nadzieję, że i my za kilka lat dojdziemy do tego wyniku, bo faktycznie należy sięgać po krajowe środki finansowe, środki finansowe obywateli, z tego powodu, żeby nie były one rozproszone. My natomiast, korzystając ze środków zagranicznych, wyprowadzamy jednocześnie za granicę zyski związane z tymi środkami. Przeprowadzone ankiety i badania wskazują, że barierą dla lokowania oszczędności są przede wszystkim niskie dochody. Zapewne rozpatrywana przez nas ustawa tego problemu nie rozwiąże, więc życzę, żeby ta bariera powoli zanikała i aby uzyskiwane dochody pozwalały na oszczędzanie. Drugą istotną barierą dla lokowania oszczędności jest podatek od zysków kapitałowych, podatek Belki. Wiele ankietowanych osób stwierdza, że wprowadzenie zwolnienia od zysków kapitałowych znacznie wpłynęłoby na zwiększenie chęci oszczędzania bądź inwestowania. Rzeczywiście średni poziom oszczędności w Polsce jest wielokrotnie niższy niż w Unii Europejskiej i oczywiście jeszcze niższy niż w innych zasobnych krajach, które mają duży poziom oszczędności. Tak naprawdę zmiana systemu opodatkowania i przejście z podatku od dochodów kapitałowych na podatek od wartości aktywów może być zachętą do lokowania środków finansowych tam, gdzie jest większa szansa na uzyskanie dochodów kapitałowych, a nie tam, gdzie te dochody kapitałowe nie będą za duże. Najmniejsze dochody dotyczą zazwyczaj lokat, w drugiej kolejności - obligacji. Chciałbym także zwrócić uwagę na kolejną sprawę. Aby ta ustawa była prosta, czytelna i zachęcała do różnego rodzaju oszczędności, nie tylko inwestycji kapitałowych, nie różnicowałbym kwoty wolnej od podatku odnośnie do OKI, czyli: 25 tys. dla kapitałów zgromadzonych, czyli oszczędności i obligacji, i 100 tys. dla inwestycji kapitałowych, które faktycznie są bardziej ryzykowne, ale też - w sposób istotny - bardziej dochodowe. Porównując dotychczasowe zyski z inwestycji kapitałowych w formie oszczędności i obligacji oraz inwestycji kapitałowych, choćby na Giełdzie Papierów Wartościowych, te korzyści, poprzez obliczanie podatku nie od zysków kapitałowych, lecz od kwoty na tych kontach, są wielokrotnie większe, co przekłada się na preferencje do inwestowania kapitałowego, a nie w obligacje i oszczędności.