Marcin Józefaciuk

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Rozmawiamy dziś o systemowym modelu centrów zdrowia psychicznego, i dobrze, tylko że za wielkimi hasłami o reorganizacji, koordynacji i optymalizacji stoją konkretne dzieci, dzieci w depresji, po próbach samobójczych, dzieci z zaburzeniami lękowymi, ADHD, spektrum autyzmu czy kryzysami psychicznymi. I właśnie dlatego mój ogromny niepokój budzi plan przeniesienia Poradni Zdrowia Psychicznego dla dzieci i młodzieży z ul. Niekłańskiej do centrum neuropsychiatrii przy ul. Koszykowej w Warszawie, bo mam wrażenie, że w tym całym procesie ktoś zapomniał o najważniejszym: że w psychiatrii dziecięcej kluczowa jest relacja terapeutyczna, stabilność i poczucie bezpieczeństwa dziecka, a nie tylko tabelki, centralizacja i organizacyjne przesuwanie świadczeń. Dlatego mam kilka pytań. Jakie konkretne analizy pokazują, że centralizacja psychiatrii dziecięcej poprawi dostępność świadczeń, skróci kolejki i zwiększy skuteczność leczenia? Ilu pacjentów może utracić ciągłość terapii? Jakie działania podjęto, aby dzieci nie straciły swoich terapeutów i psychiatrów? Dlaczego zamiast programu naprawczego dla poradni przy ul. Niekłańskiej