Marcin Józefaciuk

Mam trzy pytania. W jaki sposób wnioskodawcy chcą zagwarantować, że w praktyce dobro dziecka rozumiane nie tylko formalnie, ale przede wszystkim jako stan psychiczny i emocjonalny, będzie realnym powodem do wstrzymania przymusowego odebrania, a nie jedynie deklaracją zapisaną w przepisach? W jaki sposób obecność psychologa ma być zapewniona w praktyce? Czy przewidziano systemowe rozwiązania gwarantujące dostępność wykwalifikowanych specjalistów w całym kraju, także w mniejszych miejscowościach, oraz ich realną niezależność w ocenie sytuacji dziecka? Jak wnioskodawcy wyobrażają sobie sytuację, w której psycholog w trakcie czynności jednoznacznie wskazuje na poważne zagrożenie dla zdrowia psychicznego dziecka? Czy istnieje mechanizm natychmiastowego wstrzymania czynności? Kto ponosi za taką decyzję odpowiedzialność? Dziękuję. Przebieg posiedzenia