Wioleta Tomczak

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Kiedy słuchałam prawej strony sali w czasie pierwszego czytania rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, miałam wrażenie, że słucham zaciętej płyty. Teraz, gdy zajmujemy się tym projektem ponownie, znów mam takie wrażenie. Jestem przekonana, że dokładnie te same argumenty usłyszymy ponownie w kolejnych wypowiedziach. Wygląda bowiem na to, że wielu zasiadającym w tej Izbie, oczywiście nie wszystkim, nie zależy w ogóle na ochronie praw pracowniczych - co stanowi sens omawianego projektu - które to prawa są wartością konstytucyjną. To smutne, tym bardziej w wypadku tych posłów, którzy przeszli na pozycje antypracownicze wyłącznie dlatego, że zmienili ławy rządowe na opozycyjne. Zarówno w trakcie pierwszego czytania, jak i podczas posiedzenia komisji słyszeliśmy wciąż te same argumenty dotyczące rzekomej ingerencji w swobodę zawierania umów, rzekomego zrównywania uprawnień inspektorów z prawami sądu czy dotyczące tego, że głosy strony społecznej nie zostały wysłuchane. Debata nad kształtem tych przepisów ciągnie się od miesięcy. Rząd zaadresował liczne wątpliwości, w tym uwagi, które zgłaszali przedstawiciele Polski 2050. Rada Dialogu Społecznego brała udział w konsultacjach przepisów przez 37 dni. Ta ustawa to kompromis, dowód na to, że rząd jest otwarty na konstruktywną krytykę. To dobrze przemyślane rozwiązania, konstruowane w taki sposób, aby chroniąc pracowników przed nieuczciwymi pracodawcami, nie uderzyły przypadkiem w tych, którzy swoje przedsiębiorstwa prowadzą w sposób uczciwy. (Poseł Jan Mosiński: Przez 7 dni, pani poseł.) Tak, przez 37 dni. Jeżeli się przejęzyczyłam, to moja... (Poseł Joanna Borowiak: Ale to w tym był inny projekt, pani poseł. Pani mówi o konsultacjach...)