Marcin Józefaciuk

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowna Pani Sekretarz Stanu! Projekt ustawy o Wojewódzkich Zespołach Koordynacji do spraw polityki umiejętności realizuje zobowiązanie wynikające z KPO i trzeba to uczciwie powiedzieć. Idea lepszego dopasowania edukacji do rynku pracy jest słuszna. Nikt rozsądny nie będzie bronił systemu, w którym szkoły kształcą w zawodach, na które nie ma zapotrzebowania. Dobra intencja nie zwalnia nas jednak z obowiązku zadania trudnych pytań. Po pierwsze, czy nie tworzymy kolejnej warstwy administracyjnej? Będą nowe zespoły, nowe biura, nowe procedury, nowe sprawozdania. Czy realnie usprawni to system, czy jedynie go skomplikuje? Po drugie, czy w obecnej sytuacji budżetowej dodatkowe wydatkowanie prawie 13 mln zł rocznie na utrzymanie ciała, którego kompetencje już teraz ma wojewódzka rada rynku pracy, ma sens? Po trzecie, czy wprowadzamy realną koordynację polityki umiejętności czy administracyjne sterowanie ofertą edukacyjną? Na te pytania nie oczekuję odpowiedzi. Właściwe pytania zadam w odpowiedniej części dyskusji. Widzę natomiast w tym projekcie potencjał uporządkowania regionalnej polityki kompetencji. Jednakże wiele z tego, o czym mówił pan poseł Wilk, było nie tylko logiczne, ale również prawdziwe. Faktem jest, i dziękuję za to, że zaczyna się widzieć, że szkolnictwo branżowe potrzebuje realnej reformy. Takiej, która wzmocni nie tylko szkoły, ale również rynek i przedsiębiorców i będzie dawać pewność uczestnikom kształcenia zawodowego co do przyszłości ich zawodu. Takiej, która zadba o poziom kształcenia i same egzaminy zawodowe czy potwierdzenia kwalifikacji. Takiej, w której specjalista kształcący w zawodzie będzie szanowany, a nie będzie się czuł nauczycielem drugiej kategorii. Ten projekt może być traktowany jako krok naprzód. Dziękuję.