Marcin Józefaciuk

Podczas tego rocznego DOZ Maratonu Łódź tysiące osób stanęło na starcie nie tylko po to, by przebiec 42 km. Stanęli tam, by zmierzyć się z samymi sobą, ze swoimi ograniczeniami, słabościami, wątpliwościami. Miałem zaszczyt być jednym z pacemakerów. Prowadziłem grupę na 4,45. I chcę jasno powiedzieć, moją rolą było tylko trzymać tempo. Cała reszta należała do uczestników. Na trasie widziałem wszystko, co było w sporcie najważniejsze. Były rozmowy poważne i mniej poważne. Był śmiech, były momenty zwątpienia, były łzy, ale była też solidarność, wsparcie zupełnie obcych sobie ludzi, wspólne pokonywanie kryzysów. I wreszcie była meta, osiągnięta równo co do sekundy. Ale ten wynik to nie jest sukces grupy, to jest sukces każdego z tych ludzi z osobna. Każdego, kto podjął wyzwanie i nie odpuścił. Wysoka Izbo! W czasach, gdy tak wiele mówi się o podziałach, warto pokazywać takie momenty, bo one przypominają nam, że wspólnota nie rodzi się z deklaracji, ale z działania, z wysiłku, z bycia razem, nawet jeśli tylko przez te 42 km. Dlatego chcę dzisiaj jedno powiedzieć. Brawo dla wszystkich uczestników, brawo dla organizatorów, brawo dla Łodzi. I obyśmy potrafili przenosić tę energię współpracy, wytrwałości i wzajemnego wsparcia także do życia publicznego. Dziękuję. Przebieg posiedzenia