Marcin Józefaciuk

To moment, by powiedzieć wprost o czymś, co jest zbyt rzadko omawiane na tej sali. W Polsce ok. 80% osób w kryzysie bezdomności to mężczyźni. To nie jest tylko statystyka, to efekt systemu wychowania i społecznych oczekiwań, które przez lata uczą chłopców i mężczyzn jednego: mają być silni, nie okazywać słabości, radzić sobie sami. Kiedy więc przychodzi kryzys psychiczny, rodzinny, zawodowy, bardzo często nie proszą o pomoc, milczą. Ten proces ma swoją dynamikę. Najpierw załamuje się psychika, potem relacje, potem praca, a na końcu zostaje ulica. I wtedy często nie ma już nikogo. Bezdomność mężczyzn bardzo często jest cicha. To samotność, uzależnienia, kryzysy psychiczne, które narastają latami, bez reakcji systemu, bez realnego wsparcia w odpowiednim momencie. Oczywiście problem dotyczy również kobiet. Ich droga do bezdomności bywa inna, często związana z przemocą, koniecznością ucieczki, brakiem bezpieczeństwa. Źródło problemu bardzo często jest jednak wspólne: brak skutecznej pomocy wtedy, kiedy była najbardziej potrzebna. Wysoka Izbo! Największym błędem jest traktowanie bezdomności jako jednego i jednolitego zjawiska. Nie da się go rozwiązać jednym programem i jednym schematem działania. Potrzebujemy rozwiązań, które uwzględniają różnicę w odniesieniu zarówno do przyczyn, jak i do przebiegu tego kryzysu. Bo prawda jest prosta i trudna zarazem: zbyt często jako państwo i jako społeczeństwo zostawiamy ludzi samych w najgorszym momencie ich życia. Bezdomność nie jest wyborem. To moment, w którym człowiek nie ma już dokąd pójść i do kogo się zwrócić. I wtedy wszystko sprowadza się do jednego pytania: Czy ktoś jeszcze go zauważy? Dziękuję. Przebieg posiedzenia