Ewa Szymanowska

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W zasadzie pani marszałek rozpoczęła od tego, od czego ja chciałam zacząć. Chciałabym się zwrócić do posłów Konfederacji: jeżeli dla kogoś problemem jest zaczipowanie i zarejestrowanie swojego zwierzęcia i wydanie tych 50 zł, tzn. że ten człowiek absolutnie nie powinien posiadać psa lub kota. (Poseł Witold Tumanowicz: Właśnie odwrotnie, właśnie odwrotnie.) Mówię to jako osoba, która ma cztery zwierzęta i wszystkie są zaczipowane i zarejestrowane. W imieniu Klubu Parlamentarnego Centrum chciałabym odnieść się do procedowanego projektu ustawy o Krajowym Rejestrze Oznakowanych Psów i Kotów, druki nr 2293 i 2380. Na wstępie chcę podkreślić, że co do zasady popieramy kierunek tej regulacji. Uważamy, że stworzenie ogólnopolskiej bazy danych zwierząt towarzyszących jest rozwiązaniem potrzebnym i oczekiwanym. Dziś system identyfikacji zwierząt w Polsce jest rozproszony, niejednolity i w wielu miejscach nieskuteczny, bo nie jest objęty obowiązkiem. W efekcie wiele zwierząt trafia do schronisk, a część z nich bez zarejestrowanego czipa nigdy nie ma szansy wrócić do swoich właścicieli. Centralny rejestr prowadzony przez państwo może tę sytuację uporządkować. Może poprawić identyfikowalność zwierząt, usprawnić ich odnajdywanie, ograniczyć problem ich porzucania, a także wzmocnić odpowiedzialność właścicieli. To również narzędzie, które może wspierać działania służb oraz samorządów w zakresie przeciwdziałania bezdobności zwierząt. Jednocześnie istotne jest, aby system ten był odpowiednio zabezpieczony zarówno pod względem technicznym, jak i organizacyjnym, tak aby dane były właściwie chronione przed nadużyciami czy ewentualnymi atakami. Mówiąc jednak o poparciu dla projektu, nie możemy pominąć głosów środowisk społecznych. W trakcie prac nad ustawą wybrzmiało wiele uwag ze strony organizacji prozwierzęcych, a także środowisk hodowców. Część z tych zastrzeżeń dotyczyła zarówno zakresu dostępu do danych, jak i funkcjonalności całego systemu. W naszej ocenie te głosy powinny zostać potraktowane poważnie, nie jako sprzeciw wobec samej idei rejestru, ale jako wskazanie obszarów, które w przyszłości będą wymagały dalszej refleksji. Środowiska te zwracają uwagę na to, że samo czipowanie i sama rejestracja w systemie nie kończą walki z bezdomnością zwierząt. Równolegle potrzebne są działania systemowe, w tym realne wsparcie dla gminnych programów kastracji, sterylizacji psów i kotów. Takie rozwiązania są już przedmiotem prac parlamentarnych. Chodzi m.in. o ustawę z druku nr 836 złożoną przeze mnie w październiku 2024 r. Wysoka Izbo! To ustawa potrzebna i długo oczekiwana. Dziś podejmujemy decyzję o stworzeniu fundamentu systemu identyfikacji zwierząt w Polsce. Od jego jakości i sposobu wdrożenia będzie zależała skuteczność tego rozwiązania. Dlatego popierając ten projekt, podkreślamy jednocześnie, że jego efektywność będzie wymagała odpowiedzialnego wdrożenia oraz dalszej współpracy z organizacjami społecznymi i samorządowymi. Bardzo dziękuję. Przebieg posiedzenia