Witold Tumanowicz

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! Ta debata pokazała rzecz fundamentalną. Nie rozmawiamy dziś o jednym szpitalu ani o jednej fundacji. Rozmawiamy o modelu państwowej ochrony zdrowia, który nie działa uczciwie i sprawnie. Jeśli w rządowej placówce mogły przez lata funkcjonować mechanizmy uprzywilejowujące część pacjentów, to znaczy, że zawiódł nadzór, zawiódł system kontroli i zawiódła konstrukcja całego modelu finansowania. To nie jest tylko błąd ludzki, to jest efekt źle zaprojektowanego systemu. Monopol jednego płatnika, chroniczne niedoszacowanie procedur, fikcja kolejek, biurokratyczny chaos - to tworzy środowisko, w którym patologie nie są wyjątkiem, lecz naturalną konsekwencją. Gdy pieniędzy brakuje, a zapotrzebowanie rośnie, system zaczyna się wyginać, a gdy się wygina, zawsze płaci za to pacjent. Chodzi tu też o fikcję, o czym już tutaj też mówiłem, myślenie, że tak naprawdę mamy do czynienia z bezpłatną opieką zdrowotną. Zawsze, niestety, ostatecznie pacjent musi zapłacić albo pieniędzmi, albo czasem oczekiwania na dostęp do usług medycznych. Dzisiaj słyszeliśmy próby minimalizowania problemu, przerzucania odpowiedzialności, uspokajania opinii publicznej, ale prawda jest prosta. Jeśli państwo nie jest w stanie zagwarantować zasad równego dostępu do leczenia onkologicznego, to znaczy, że nie wypełnia swojej funkcji. Nie wystarczy zadeklarować kontroli wymuszonej publikacjami prasowymi. Ten model jest przestarzały, zły, oparty na centralnym monopolu, oderwany od realiów kosztowych i możliwości współczesnej medycyny. Potrzebujemy przejrzystości kolejek, realnej wyceny świadczeń, konkurencji w systemie, która wymusi jakość i skróci czas oczekiwania. Tego nie da się już naprawić półśrodkami. Każda kolejna kosmetyczna zmiana tylko utrwala obecny stan. Jeśli naprawdę chcemy zakończyć takie sytuacje, musimy mieć odwagę powiedzieć jasno: czas na głęboką przebudowę, a nie na kolejne łatanie. Niestety, ale muszę się też odnieść do bezczelnej uwagi pani poseł, która wypomniała sprawozdanie finansowe Konfederacji. Po pierwsze, nie ma jeszcze prawomocnego orzeczenia Sądu Najwyższego, sprawa trwa. Ale co najważniejsze, w wyniku błędnego sprawozdania Konfederacji nikt nie umarł w kolejce do lekarza. Naprawdę, nie przykryjecie patologii w systemie ochrony zdrowia fortelami słownymi i erystyką. Zdrowie nie jest kosztem do redukcji, jest inwestycją w bezpieczeństwo i przyszłość państwa. Dopóki nie zaczniemy go tak traktować, podobne sprawy będą wracały. To nie jest kwestia jednej debaty. To jest kwestia odpowiedzialności za państwo. Dziękuję bardzo. Przebieg posiedzenia