Marcin Józefaciuk

Dzień Babci i Dzień Dziadka to wyjątkowy czas. Czas ciepła, bliskości i wdzięczności. To moment, w którym wielu z nas - jeśli wciąż może - dzwoni, odwiedza, przytula. I myśli z prostą refleksją: jesteśmy szczęściarzami, bo mamy dziadków. Ludzi, którzy mają czas, cierpliwość i bezwarunkową miłość, którzy uczą świata bez pośpiechu i potrafią być oparciem, spokojem i bezpieczną przystanią. Dla wnuków są często pierwszymi nauczycielami życia, a dla rodziców - nieocenionym wsparciem. Ten dzień nie dla wszystkich jest jednak dniem radości. ˝Każdy musi mieć dostęp zarówno do dziadków, jak i wnuków, aby być w pełni człowiekiem˝ - Margaret Mead. Są babcie i dziadkowie, dla których ten dzień jest bolesny. Są izolowani od swoich wnuków. Spędzają go samotnie, w ciszy, patrząc na fotografie, które stały się jedyną namiastką relacji. Wspomnienia zastępują obecność, a tęsknota - codzienność. Są też tacy, którzy aby zobaczyć wnuka, muszą przejść przez długą i trudną drogę sądową, tak jak pani Ewa, która tylko dzięki nakazowi sądu mogła spotkać się ze swoim wnukiem. To sytuacje, które nie powinny mieć miejsca w państwie deklarującym troskę o rodzinę i dobro dziecka. Bo relacja dziadków z wnukami to nie przywilej. To wartość. To więź, która buduje tożsamość, daje poczucie ciągłości i bezpieczeństwa zarówno młodszym, jak i starszym. W Dniu Babci i Dniu Dziadka pamiętajmy więc nie tylko o życzeniach i kwiatach. Pamiętajmy także o tych, którym odebrano możliwość bycia babcią i dziadkiem na co dzień. Róbmy wszystko, by takich historii było jak najmniej. Babcie i Dziadkowie! Dziękujemy za czułość, za mądrość, za obecność. I za miłość, która nie zna warunków. Przebieg posiedzenia