Joanna Frydrych

Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami (druk nr 1929). 42. Pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami (druk nr 1933). Poseł Joanna Frydrych: Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Koalicja Obywatelska mam przyjemność przedstawić stanowisko w sprawie rządowego projektu z druku nr 1929 oraz poselskiego projektu z druku nr 1933 dotyczących ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami. Szanowni Państwo! Najpierw cytat: Nasze rządy zmieniły sytuację osób z niepełnosprawnościami. Te ostatnie 8 lat to są historyczne zmiany - to słowa pani Marleny Maląg, minister rodziny za rządów PiS, w wypowiedzi medialnej. Tymczasem PiS naprawdę nie ma się czym pochwalić - historycznym, 40-dniowym protestem osób z niepełnosprawnościami i ich opiekunów, którzy walczyli o prawo do godnego życia, zamykaniem przed nimi toalet w Sejmie? (Poseł Piotr Kandyba: Skandal.) Tak, to są naprawdę historyczne chwile, które nigdy nie powrócą, tak jak nigdy PiS nie powinien wrócić do władzy. Szanowni Państwo! To rząd premiera Donalda Tuska wprowadzał i będzie wprowadzał systemowe i odpowiedzialne rozwiązania dla osób z niepełnosprawnościami. To dzięki poprzedniemu rządowi premiera Donalda Tuska zostało zniesione kryterium dochodowe w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego, świadczenie pielęgnacyjne zostało powiązane z najniższym wynagrodzeniem, subwencja oświatowa zaczęła trafiać bezpośrednio do szkoły ucznia z niepełnosprawnością, a rodzic po śmierci dziecka niepełnosprawnego zaczął otrzymywać półroczne świadczenie - czas na żałobę i tzw. oddech. W tej kadencji wprowadziliśmy dodatek dopełniający do renty socjalnej z gwarancją waloryzacji, a łączna wysokość obu tych świadczeń to prawie minimalne wynagrodzenie. Teraz przyszedł czas na ustawę o asystencji osobistej. Ustawa o asystencji osobistej jest potrzebna tu i teraz. Przez lata asystencja osobista działała tylko w ramach konkursów i programów, często z przerwami i bez pewności, że wsparcie będzie kontynuowane. W efekcie osoby z niepełnosprawnościami, szczególnie te, które potrzebują pomocy w codziennym funkcjonowaniu, żyły w niepewności. My dziś to zmieniamy. Dziś wprowadzamy systemowe, stabilne i powszechne rozwiązania. Dzięki temu osoby z niepełnosprawnościami zyskają realną szansę na niezależne życie, większą samodzielność, udział w życiu społecznym i zawodowym. To nie jest przywilej, to prawo, zapisane także w konwencji ONZ, którą Polska ratyfikowała. Wprowadzenie przepisów ustawowych odciąży również rodziny i opiekunów. Tysiące kobiet, które rezygnują z pracy, bo opiekują się bliskimi, wreszcie będą mogły wrócić na rynek pracy lub zwyczajnie odpocząć. To ważne także dla naszej gospodarki i dla rynku pracy, który potrzebuje aktywnych osób. Dzięki kilkuletnim programom wiemy jedno: asystencja społeczna działa. W ostatnim roku skorzystało z niej ponad 44 tys. osób, a zainteresowanie rosło każdego roku. Teraz zmieniamy rozwiązanie projektowe w stały, trwały system. Wysoka Izbo! Ta ustawa przywraca godność, daje szansę na normalne życie i wyrównuje różnice między regionami. To również inwestycja w ludzi, w ich niezależność, aktywność i poczucie bezpieczeństwa. Ta ustawa jest krokiem w stronę Polski, w której osoby z niepełnosprawnościami mogą żyć tak, jak chcą, a nie tak, jak im się pozwala, w której mają prawo do wyboru, do samodzielności, do uczestnictwa, do wolności. To jest ustawa o podmiotowości, o godności i o równości szans. Dlatego wnoszę o skierowanie obu projektów do dalszych prac w Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, by wypracować taki kształt ustawy, który spełni oczekiwania każdej ze stron. To ważny krok ku państwu nowoczesnemu, solidarnemu i odpowiedzialnemu. Bardzo dziękuję. Przebieg posiedzenia