Anita Kucharska-Dziedzic

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Już dawno 1,5-stronicowa ustawa nie wzbudziła tylu emocji i nie doprowadziła do tak długich obrad komisji. Nie dziwię się stronie społecznej, która licznie stawiła się na posiedzenie komisji ze względu na zagrożenie dla ciągłości funkcjonowania interesów czy w ogóle groźby dotyczące zamknięcia prowadzonych przedsiębiorstw. Ta ustawa właśnie temu służy, czyli odpowiada na potrzeby zgłaszane zarówno przez przedsiębiorców, jak i samorządy, ponieważ mają pewne problemy z dotrzymaniem terminów bądź problemy związane z nawarstwieniem się różnego rodzaju obowiązków ustawowych. Stąd też nazwano czy też określono ten projekt jako zmianę deregulacyjną. Są trzy zasadnicze cele, które ta ustawa stawia przed sobą. Po pierwsze, chodzi o umożliwienie prowadzenia badań nad nową techniką dla instalacji ubiegających się o wydanie pozwolenia zintegrowanego na okres nie dłuższy niż 30 miesięcy. Tutaj rzeczywiście mamy do czynienia z sytuacją, w której jeżeli mamy wybierać pomiędzy 9 a 30 miesiącami, to wybór jest oczywisty, zwłaszcza że mamy w tej kwestii także zapisy dyrektywy unijnej, która o owych 30 miesiącach mówi. Tak więc tutaj trudno mieć jakiekolwiek wątpliwości dotyczące wprowadzenia tego zapisu. Jeżeli chodzi o wątpliwości dotyczące zwiększonej emisji, to wiadomo, że jeżeli jest to okres badawczy, to po to obserwujemy daną technikę, żeby sprawdzić, jak ona funkcjonuje. I wiadomo, że rzeczywiście w przypadku pojawienia się jakichś kłopotów ta technika nie będzie wprowadzona. Tutaj jako klub Lewicy nie mamy wątpliwości co do słuszności tego zapisu. Drugi cel to przedłużenie obowiązywania przepisów prawa umożliwiających przedłużenie z mocy prawa ważności dotychczasowych decyzji administracyjnych w zakresie gospodarki odpadami oraz uregulowanie stanu prawnego w celu zakończenia procesu dostosowawczego. I tu jest to miejsce, w którym wykazujemy pewien sceptycyzm, bo to jest kolejna sytuacja, w której zbliżający się termin, kiedy ustawowo została wprowadzona jakaś regulacja i wszyscy muszą dotrzymać terminu, okazuje się kłopotliwy dla obu stron: i dla strony w tym wypadku samorządowej, zwłaszcza urzędów marszałkowskich, i dla strony biznesowej. Zorientowaliśmy się czy ministerstwo się zorientowało po przeprowadzeniu konsultacji, po wielu pismach, które do ministerstwa przyszły, że rzeczywiście będzie tak, że w tej chwili na rozpatrzenie oczekuje ok. 1,5 tys. wniosków, a urzędy marszałkowskie mogą się nie wyrobić w przypadku 307. Takie mają w tej chwili szacunki. To jest sytuacja, która budzi niepokój, dlatego że nie może być tak, że skumulowanie się wniosków i niedotrzymywanie terminów będzie powodowało działania ratunkowe w postaci wydłużenia terminów. To jest jednak coś, co jest niepokojące w zakresie stanowienia prawa. I tutaj jest ta nasza jedyna wątpliwość, aczkolwiek rozumiemy, że pewnie jest to wypadek jednostkowy, mam nadzieję, że tak będzie. I jeżeli chodzi o trzecią celową zmianę tutaj wprowadzoną, to dotyczy ona usprawnienia działań urzędów marszałkowskich w zakresie kontroli rzetelności dokumentów DPR i EDPR. Tutaj też nie mamy wątpliwości i rzeczywiście możemy mówić o zmianie, która jest zmianą nie tyle korygującą regulację, ile rzeczywiście deregulacyjną, ponieważ sytuacja, w której nawarstwiają się kontrole i kontrole są robione przez różne podmioty, to jest w gruncie rzeczy też sytuacja, w której mamy do czynienia z jakimś rodzajem psucia prawa czy psucia reguł, zwłaszcza że nie wiadomo, kto w końcu po tych kontrolach będzie mógł wydać konkretną decyzję. I tutaj powielanie pewnych obowiązków, działań kontrolnych przez urząd marszałkowski, zwłaszcza gdy mamy instytucje do tego powołane - nie wspomnę tu już o organach ścigania, ale przede wszystkim mamy Krajową Administrację Skarbową, Główny Inspektorat Ochrony Środowiska czy wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska - wydaje nam się zbyteczne. Lewica będzie tę ustawę popierała, będzie głosowała za wprowadzeniem tych zmian. Dziękuję. Przebieg posiedzenia