Marcin Józefaciuk

Często ˝tylko na chwilę˝. Często ˝z uchylonym oknem˝. Często ˝bo przecież nie jest aż tak gorąco˝. Ale każdy, kto choć raz wsiadał latem do auta stojącego na słońcu, wie, jak wygląda jego wnętrze po kilku minutach. Jak powietrze staje się ciężkie, jak kierownica parzy dłonie, jak trudno oddychać. Samochód nagrzewa się błyskawicznie. Uchylone okno nie wystarcza. A pies, nawet jeśli wydaje się spokojny, cierpi. Dosłownie. Nie potrzeba upału 35 stopni. Wystarczy lekko ciepły dzień, by w środku auta temperatura przekroczyła granicę życia. Psy to nie zwierzęta domowe w sensie przedmiotowym. To nasi przyjaciele, towarzysze, członkowie naszych rodzin. One nie powiedzą, że już nie dają rady, nie wyjdą same. One czekają - ufne, że wrócimy. I zbyt często już się nie doczekują. Dlatego jeśli widzimy psa zamkniętego w aucie w upale, nie bójmy się działać. Mamy prawo i obowiązek ratować życie. Można i trzeba wybić szybę, jeśli sytuacja tego wymaga. Wzywajmy też służby. Nie chodzi o patos ani o wielkie hasła. Chodzi o zdrowy rozsądek i odpowiedzialność. Psy nie mają głosu, ale mają nas. Dziękuję. Przebieg posiedzenia