Witold Tumanowicz

Ten projekt jest kolejnym przykładem sytuacji, w której polskie przepisy zmieniamy nie dlatego, że pojawiły się jakieś nowe problemy wymagające pilnej interwencji, ale dlatego, że Komisja Europejska zakwestionowała sposób, w jaki Polska wdrożyła unijne regulacje dotyczące jakości wody w kąpieliskach. Co ciekawe, te zastrzeżenia nie są nowe. Jak wynika z historii tego projektu, Komisja Europejska zgłaszała je już w 2020 r. Wtedy zmieniono jeden przepis, natomiast pozostałych zmian polski rząd nie uznał za potrzebne. Dzisiaj, po kilku latach, wracamy do tych samych zarzutów i dostosowujemy kolejne przepisy do oczekiwań Komisji. Sam projekt dotyczy bardzo konkretnych kwestii: kontroli jakości wody, zakwitów sinic, pobierania próbek czy obowiązków informacyjnych. Część tych rozwiązań już funkcjonuje w praktyce. Przykładem jest równomierne pobieranie próbek w całym sezonie kąpielowym, co obecnie realizowane jest na podstawie wytycznych, a teraz ma to zostać wpisane wprost do ustawy. Po pracach komisji zasadniczy charakter projektu się nie zmienił. Wprowadzono pewne doprecyzowania, ale nadal mamy do czynienia przede wszystkim z dostosowaniem polskiego Prawa wodnego do oczekiwań Unii Europejskiej. I tutaj jest zasadnicza kwestia. To polski ustawodawca powinien decydować, w jaki sposób organizujemy krajowy system kontroli jakości wody i jakie rozwiązania najlepiej odpowiadają naszym warunkom. Nie powinniśmy automatycznie zmieniać prawa za każdym razem, kiedy Komisja Europejska uzna, że polskie przepisy powinny wyglądać inaczej. Jeżeli obowiązujące rozwiązania rzeczywiście źle chronią zdrowie osób korzystających z kąpielisk, to rząd powinien wyznaczyć konkretny problem i zaproponować jego rozwiązanie. Sam fakt, że Komisja Europejska oczekuje kolejnych zmian, nie jest dla nas wystarczającym argumentem za ich przyjęciem. Dziękuję bardzo. Przebieg posiedzenia