Włodzimierz Skalik

Pani Minister! Wysoka Izbo! Wielu powie: to przecież ustawa o żłobkach, o bezpieczeństwie dzieci, o jakości opieki. Pani poseł Barbara Oliwiecka była zdziwiona brakiem krytycznych uwag, no więc postaram się uzupełnić ten brakujący element dyskusji. Bo to przecież pod tym pięknym hasłem kryje się kolejna, niemal 300-stronicowa regulacja - nowe obowiązki, nowe rejestry, nowe rozporządzenia i kolejna centralizacja państwa, i to państwa, które coraz szybciej podąża do bankructwa. Ale kto by się martwił tym zadłużeniem tak monstrualnym i tak szybko rosnącym. To nie jest tylko ustawa o dzieciach. To jest ustawa o tym, że państwo znowu wie lepiej. Wie lepiej od rodziców, wie lepiej od przedsiębiorców prowadzących żłobki, wie lepiej od samorządów, wie lepiej od ludzi, którzy od lat opiekują się dziećmi. Projekt nie ogranicza się do stworzenia podstawowych standardów bezpieczeństwa. On tworzy rozbudowany system administracyjnego nadzoru nad praktycznie każdym aspektem funkcjonowania placówki. Minister będzie określał standardy opieki. Minister będzie określał wymagania żywieniowe. Minister będzie określał funkcjonalność placów zabaw. Minister będzie określał wymagania lokalowe. Czy każdy najdrobniejszy przejaw aktywności ludzi w Polsce musi kończyć się kolejnym rozporządzeniem ministra? Czy naprawdę w Warszawie wiedzą lepiej od ludzi prowadzących żłobek przykładowo w Suwałkach, w Nowym Sączu czy w Wałbrzychu? Projekt nakłada kolejne obowiązki szkoleniowe, dokumentacyjne, organizacyjne. Powstaje nowy centralny rejestr obejmujący placówki, personel i szczegółowe informacje o finansowaniu. Powstają nowe procedury kontroli. Powstają nowe obowiązki weryfikacyjne. Powstają nowe koszty. A każdy nowy koszt przedsiębiorcy wcześniej czy później przerzucą na rodziców. Rachunek ekonomiczny jest nieubłagany: im więcej państwo nakłada obowiązków, tym droższa staje się opieka nad dzieckiem. Niepokoi również ogromna liczba delegacji ustawowych. Sejm nie uchwala dziś konkretnych zasad. Sejm daje ministrowi upoważnienie, aby dopiero później sam je określił w rozporządzeniach. To oznacza, że będziemy głosować nie nad gotowym projektem funkcjonowania systemu, ale nad zgodą na jego późniejsze kształtowanie przez władzę wykonawczą, a tego nie chciałbym ryzykować. Bezpieczeństwo dzieci jest wartością najwyższą, ale bezpieczeństwo nie może być pretekstem