Roman Fritz

Lex szarlatan albo inaczej lex Big Pharma to był temat posiedzenia. Nie dopuszczono np. moich asystentów społecznych. Wpuszczono strażników Straży Marszałkowskiej, żeby legitymowali wszystkich na posiedzeniu komisji. Dziwaczna sprawa zupełnie. Pani Golbik nie pozwoliła mi również na zadanie kilku pytań, które teraz zacytuję. Czy komisja ma procedować nad projektem dającym rzecznikowi praw pacjenta nowe kompetencje sankcyjne, zanim poznamy dokumenty dotyczące udziału rzecznika praw pacjenta, ekspertów, konfliktów interesów i kryteriów przyszłego stosowania tej ustawy? Na czym dokładnie polegała inicjatywa rzecznika praw pacjenta przy przygotowaniu projektu? Czy Ministerstwo Zdrowia analizowało ryzyko, że organ inicjujący projekt będzie potem organem stosującym przepisy, wydającym ostrzeżenia, decyzje tymczasowe i kary? Jakie są twarde dane o skali zjawiska? Ile jest udokumentowanych przypadków zgonów, ciężkiego uszczerbku, pogorszenia zdrowia, opóźnienia diagnostyki lub rezygnacji z leczenia przypisanych praktykom pseudomedycznym? Czy Ministerstwo Zdrowia porównało skalę szkód od pseudomedycyny ze skalą szkód wynikających z błędów medycznych, kolejek, opóźnionej diagnostyki i niewydolności systemu? Czy istnieją analizy konstytucyjne projektu? Tutaj artykuły konstytucji: art. 2, 7, 20, 22, 31, 45, 54, 73, 77 i 78. Czy Ministerstwo Zdrowia zna państwa europejskie, w których organ analogiczny do rzecznika praw pacjenta ma kompetencje do oceniania praktyk według aktualnej wiedzy medycznej, wydawania ostrzeżeń, decyzji tymczasowych i kar? Dlaczego wybrano rzecznika praw pacjenta, a nie sądy, UOKiK, inspekcję sanitarną, prokuraturę albo niezależny organ ekspercki? Czy osoby doradzające przy projekcie składały oświadczenia o konfliktach interesów? Tutaj można imiennie zapytać o Agnieszkę Mastalerz-Migas