Władysław Kurowski

To święto zostało ustanowione przez Sejm w 2004 r. Data nie jest przypadkowa, przypada dokładnie 9 miesięcy przed Bożym Narodzeniem i nawiązuje do Zwiastowania Pańskiego. W świecie, który coraz częściej relatywizuje podstawowe zasady etyczne, naszym obowiązkiem jako ustawodawców jest stać na straży tego, co nienaruszalne. Życie ludzkie nie jest kwestią wyboru, kalkulacji czy wygody. Jest darem, który wymaga ochrony, szacunku i troski. Jak przypominał Jan Paweł II: naród, który zabija własne dzieci, jest narodem bez przyszłości. Te słowa pozostają dziś boleśnie aktualne i powinny być dla nas nie tylko przestrogą, lecz i zobowiązaniem. Każde dziecko posiada niezbywalną godność. Ta godność nie pochodzi od państwa ani od większości parlamentarnej, jest wpisana w samą naturę człowieka. Dzień Świętości Życia to nie tylko moment refleksji, lecz również wezwanie do działania. Powinniśmy jako państwo tworzyć takie warunki, aby każda matka, każda rodzina mogła przyjąć nowe życie bez lęku, z poczuciem bezpieczeństwa i wsparcia. Ochrona życia musi iść w parze z realną pomocą materialną, psychologiczną i społeczną. Nie możemy odwracać wzroku od tych, którzy są najbardziej bezbronni: dzieci nienarodzonych, osób chorych, starszych i niesamodzielnych. Miarą naszego człowieczeństwa, ale też dojrzałości państwa jest sposób, w jaki traktujemy najsłabszych. Wysoka Izbo! Dziś szczególnie powinniśmy przypomnieć sobie, że cywilizacja, która odrzuca ochronę życia, podcina własne fundamenty. Nie ma prawdziwej wolności bez odpowiedzialności. Nie ma sprawiedliwości bez