Sławomir Pałka

Dziękuję za udzielenie głosu. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zgadzamy się ze stroną najbardziej krytykującą ustawę, a więc z klubem PiS-u, że art. 18 konstytucji chroni małżeństwo i rodzinę. Obowiązek ochrony oznacza podejmowanie przez organy władzy publicznej działań niedopuszczających do zagrożenia małżeństwa i rodziny. W tym zakresie nasze podejście do tego tematu jest tożsame. Natomiast różnimy się, jak mi się wydaje, w konkluzji, bo naszym zdaniem ochrona małżeństwa nie opiera się na zakazie rozwiązania małżeństwa. Gdyby tak było, to również rozwód sądowy byłby niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, a tak oczywiście nie jest. Co więcej, nigdzie w konstytucji nie znajdziecie państwo normy, która nakazywałaby sądom rozwiązywać małżeństwa. Nie ma takiego przepisu ani w art. 18, ani tym bardziej w art. 47. Wobec tego nie wiem, skąd tego rodzaju pogląd, że tylko sąd może w tym obszarze decydować. Jeszcze raz powiem, że trwałość małżeństwa podlegająca ochronie konstytucyjnej nie oznacza jego nierozerwalności. Małżeństwo podlega więc ochronie, ale nie jest nierozerwalne. Co oznacza ochrona konstytucyjna nierozerwalności małżeństwa? Konieczność ingerencji tam, gdzie pojawia się jakaś rozbieżność między małżonkami, nieporozumienie, brak zgody albo gdy pojawia się konieczność ochrony nadrzędnego w polskim prawie dobra, jakim jest dobro dziecka. W naszym projekcie te wątki w ogóle się nie pojawiają, ponieważ nie musimy chronić dobra dziecka, gdyż nie ma w tym przypadku dziecka. Nie musimy też chronić żadnego z małżonków, ponieważ oni zgodnie oświadczają, i to dwukrotnie, że chcą się rozejść, chcą się rozstać. Ochrona małżeństwa wyraża się w tym, że małżonkowie nie mogą samodzielnie rozwiązać małżeństwa. Naszym zdaniem wystarczający jest niezależny i bezstronny organ, kierownik Urzędu Stanu Cywilnego, który reprezentuje władzę publiczną. Wyrazem kontroli państwa dotyczącej praw stanu jest urzędowy charakter czynności dokonywanych przed kierownikiem USC, reprezentującym władzę publiczną. Nie można przyjąć, że przepisy umożliwiające rozwiązanie małżeństwa w trybie pozasądowym skutkują osłabieniem więzi między małżonkami, skoro sami małżonkowie nie chcą tych więzi utrzymywać i są co do tego zgodni, a trwały i zupełny rozkład pożycia już zaistniał, co sami małżonkowie zgodnie potwierdzają. Czyli