Dorota Arciszewska-Mielewczyk

Ku pamięci naszych sybiraków. To już ponad 88 lat od chwili, kiedy 20-letnia odrodzona Polska znalazła się w miażdżącym uścisku swych najbliższych sąsiadów. Tragiczne obrazy tamtych dni stają jak żywe przed naszymi oczami. Dziś powtórnie sięgamy pamięcią do tragicznych wydarzeń, jakich Polacy mieli nieszczęście doświadczyć z rąk zdziczałych hord sowieckich żołdaków, począwszy od 17 września 1939 r. Ten dzień, w którym rosyjski taran wojenny pod sztandarami pięcioramiennej gwiazdy runął na Polskę, jest symbolicznym początkiem wstrząsającej gehenny niezliczonych setek tysięcy ludzi, których jedyną przewiną było to, że urodzili się z królewskim białym orłem w sercu. Mówili, że przychodzą wyzwolić, a więzili i torturowali zajadle. Mówili, że przychodzą pomóc. I pomagali, ale niemieckiemu najeźdźcy w tym apokaliptycznym dziele. Historia uczy, że celem władz radzieckich było psychiczne i fizyczne unicestwienie Polaków. Do realizacji tego celu wybrali metodę znaną i testowaną przez carów rosyjskich już