Adam Luboński

Wyobraźmy sobie pieska, który całe życie spędza na krótkim łańcuchu - latem bez cienia, zimą na mrozie. Jego świat to tylko kilka kroków do przodu, do tyłu lub na boki. Czuje samotność, ból i brak nadziei. Czy tak powinno wyglądać życie najlepszego przyjaciela człowieka?

Ja sam mam pieska, którego zabrałem ze schroniska. Najpierw musiałem go wyleczyć, ponieważ miał wrośniętą w szyję kolczatkę. Obowiązkowe czipowanie to kolejny krok, który daje szansę na odnalezienie zagubionych zwierząt i uczy odpowiedzialności tych, którzy je posiadają. Pies nie prosi o wiele, chce trochę ciepła, miłości, szansy na szczęście. To wszystko leży w naszych rękach. Nie bądźmy obojętni. A pan, panie pośle Kaleta, pana poziom kultury, szczególnie względem kobiet, jest niższy niż poziom kreta na Żuławach?