Witold Tumanowicz

miało miejsce apogeum ludobójstwa popełnianego przez Ukraińców na Polakach, w ciągu którego na Wołyniu, w Małopolsce Wschodniej, na Polesiu i Lubelszczyźnie zamordowano nawet 200 tys. osób - bez względu na wiek, płeć czy stan. Ginęli tylko za to, że byli Polakami. Środowiska kresowe i polscy patrioci od lat przypominają o tych wydarzeniach - m.in. ogólnopolską akcją społeczną ˝Kwiaty Wołynia˝, licznymi marszami czy doprowadzeniem do odsłonięcia pomnika ku czci ofiar w Domostowie. Podnoszą również postulaty ekshumacji ofiar z bezimiennych dołów śmierci i ich godnego pochówku, zakończenia cenzurowania kwestii kresowych przez państwo polskie, zaprzestania kultu zbrodniarzy i zbrodniczych organizacji na Ukrainie, oficjalnych przeprosin ze strony państwa ukraińskiego i penalizacji w Polsce ideologii banderyzmu na równi z nazizmem i komunizmem. Tymczasem Ukraina nie podejmuje żadnych kroków w stronę rozliczenia się z trudną przeszłością, wręcz przeciwnie: OUN i UPA, Bandera, Szuchewycz czy Klaczkiwski są objęci państwowym kultem, czerwono-czarne barwy banderowców są w powszechnym użyciu, blokowane są ekshumacje. Polski rząd z kolei nie robi praktycznie nic, by walczyć o pamięć o ludobójstwie i godne upamiętnienie jego ofiar, wykazuje zatrważającą spolegliwość i kapitulację, jeśli chodzi o własny narodowy interes, nie otrzymując nic w zamian. Przyjęta przez obecny i poprzedni rząd Rzeczypospolitej polityka jest krótkowzroczna i błędna, gdyż na przemilczaniu bolesnej prawdy i niezadośćuczynionych, nierozliczonych zbrodniach nie da się budować trwałych dobrosąsiedzkich relacji. W 81. rocznicę krwawej niedzieli wzywam władze Rzeczypospolitej do rewizji