Jarosław Sachajko

Mówimy dzisiaj nie o zwykłym sporze politycznym. Mówimy o ministerstwie, które miało odpowiadać za bezpieczeństwo energetyczne, środowisko i miliardy publicznych pieniędzy, a stało się symbolem chaosu, ideologii i niekompetencji. Pani minister Paulina Hennig-Kloska nie panuje nad resortem, nie panuje nad programami publicznymi, nie panuje nad legislacją, nie panuje nad skutkami decyzji, które uderzają w obywateli, samorządy, przedsiębiorców i polską wieś. Ministerstwo klimatu to brak realnych działań wobec negatywnych skutków systemu ETS, błędy dotyczące rynku mocy, chaos wokół programu ˝Czyste powietrze˝, forsowanie ustawy wiatrakowej, problemy z gospodarką leśną, zielonymi certyfikatami i programem ˝NaszEauto˝. To nie jest jedna wpadka, to jest katalog zaniedbań. Najpierw obiecaliście czyste powietrze, a co dostali obywatele? Wstrzymania, zmiany zasad, kolejki, niepewność i konieczność przedłużania naboru na gminnych operatorów aż do końca 2026 r. To oznacza, że system, który miał pomagać ludziom, nadal nie działa tak, jak powinien działać. Mówiliście o taniej energii, tymczasem rachunki dalej bolą Polaków. Prezes URE zatwierdził taryfy na 2026 r., w zakresie których dystrybucja wzrosła średnio o ponad 9%, a część stawek z dodatkowymi opłatami - o ok. 7,6%. To są realne koszty waszej polityki, koszty przerzucane na rodziny i firmy. Mówiliście o bezpieczeństwie energetycznym, a w praktyce forsowaliście wiatraki bliżej domów, nawet 500 m od zabudowań. Prezydent musiał zawetować tę ustawę, bo społeczeństwo nie może być zakładnikiem lobby wiatrakowego. Mówiliście o nowoczesności, a program ˝NaszEauto˝ pokazuje wielki bałagan. Według oficjalnej strony programu na dzień 27 kwietnia 2026 r. oceniono dopiero wnioski z 28 października 2025 r., a wykorzystanie budżetu przekroczyło 100%. To jest państwo z kartonu, a nie sprawna administracja. Pani Minister! Polska nie potrzebuje ideologicznych eksperymentów. Polska potrzebuje taniej energii, stabilnych źródeł mocy, ochrony przemysłu, uczciwego wsparcia obywateli i odpowiedzialnego zarządzania środkami publicznymi. Dlatego ten wniosek jest w pełni uzasadniony.