Barbara Bartuś

rocznica śmierci jednego z wybitniejszych dowódców w dziejach Rzeczypospolitej hetmana wielkiego koronnego Stanisława Koniecpolskiego. Urodził się 9 lutego 1591 r. w rodzinie szlacheckiej. Po ojcu był potomkiem Zawiszy Czarnego z Garbowa. Już jako bardzo młody człowiek brał udział w wojnie Rzeczypospolitej z państwem moskiewskim w latach 1609-1618. Uczestniczył w wyprawie na Smoleńsk oraz w bitwie pod Kłuszynem w 1610 r., jednym z największych zwycięstw oręża polskiego. Następnie dowodził oddziałami hetmana Jana Karola Chodkiewicza podczas walk na przedpolach Moskwy. Jego talent wojskowy dostrzegł hetman wielki koronny Stanisław Żółkiewski, który otoczył go opieką i wspierał jego rozwój. W 1620 r. Koniecpolski brał udział w tragicznej dla Rzeczypospolitej bitwie pod Cecorą. Po tej klęsce dostał się do niewoli tureckiej i przez blisko 2 lata przebywał w Konstantynopolu. Po powrocie do kraju jako hetman reformował organizację wojska, rozbudowywał system twierdz na kresach i skutecznie bronił południowo-wschodnich granic Rzeczypospolitej przed najazdami tatarskimi. Do historii przeszło jego zwycięstwo nad wojskami szwedzkimi w bitwie pod Trzcianą w 1629 r., gdzie polska jazda zadała ciężką klęskę armii króla Gustawa II Adolfa. Hetman Koniecpolski zapisał się także jako fundator i gospodarz. Ok. 1643 r. rozpoczął w Warszawie budowę swojej rezydencji, której główny korpus stał się później częścią dzisiejszego Pałacu Prezydenckiego. Zmarł 11 marca 1646 r. Pozostawił po sobie pamięć wybitnego wodza, reformatora wojska i wiernego sługi Rzeczypospolitej. Wspominając dziś tę wybitną postać, warto pamiętać, że wielkość Rzeczypospolitej budowali ludzie dalekowzroczni, odważni i wierni służbie państwu. Dziękuję bardzo. Przebieg posiedzenia