Andrzej Szewiński

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Pan poseł Macierewicz stwierdził, że Polska jest likwidowana. Czy to, że jesteśmy w elitarnym klubie G20, oznacza, że Polska jest likwidowana? Czy to, że inwestujemy najwięcej w historii na obronność, na modernizację - miliardy, 5% PKB - oznacza, że Polska jest likwidowana? Oczywiście, że nie. Państwo, które inwestuje miliardy w bezpieczeństwo, nie jest likwidowane, lecz wzmacniane. Przechodząc do meritum, do naszego exposé, przypomnę, że na ostatnich trzech szczytach NATO Federacja Rosyjska została uznana za największe zagrożenie dla Paktu Północnoatlantyckiego. Dziś widzimy pewną korektę w dokumentach amerykańskich. Nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego, Strategia Obrony Narodowej, opublikowana 23 stycznia, zmienia pewne priorytety. Rosja w tym dokumencie nie jest definiowana jako główne wyzwanie dla całego sojuszu, lecz jako zagrożenie przede wszystkim dla wschodniej flanki NATO. Jesteśmy świadkami zmiany architektury bezpieczeństwa. Europa dostała tzw. wake-up call od przedstawicieli administracji prezydenta Trumpa. Przekaz jest jasny: weźcie odpowiedzialność za własne bezpieczeństwo. Europa nie może być wyłącznie regulatorem. Musi stać się aktorem siły. Na to oczekiwanie Unia Europejska mówi: sprawdzam. Program ReArm i 800 mld euro. W tym programie instrument finansowy SAFE w wysokości 150 mld euro, w tym 44 mld dla Polski. Program strategii przemysłu zbrojeniowego EDIS. Wspólne finansowanie obronności to nie są projekty ideologiczne. To są instrumenty przetrwania. Ale jest jeszcze wymiar polityczny. W świecie, w którym Stany Zjednoczone redukują automatyzm wsparcia, każdy akt rozbijania europejskiej jedności działa na korzyść Kremla. Dlatego polska polityka zagraniczna w obszarze bezpieczeństwa musi się dziś opierać, jak stwierdził premier Sikorski, na czterech filarach. Po pierwsze, bezwzględne wzmacnianie własnych zdolności wojskowych i przemysłowych w ramach NATO. Po drugie, budowa regionalnych koalicji bezpieczeństwa w różnych formatach wzmacniających Pakt Północnoatlantycki. Po trzecie, aktywne kształtowanie Unii Europejskiej jako realnego filaru obronnego, a nie wyłącznie wspólnoty regulacyjnej. Po czwarte, bliski strategiczny sojusz ze Stanami Zjednoczonymi. To jest moment próby i dojrzałości strategicznej Polski. Nie żyjemy już w świecie gwarantowanych parasoli bezpieczeństwa. Żyjemy w świecie, w którym legitymacja państwa wynika z jego użyteczności, zdolności i wiarygodności. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Jeżeli Polska nie przejmie odpowiedzialności za własne bezpieczeństwo, to zrobią to za nas inni. A historia uczy, że gdy inni decydują o bezpieczeństwie Polski, Polska może stracić suwerenność. Dziś toczy się spór o to, czy będziemy podmiotem nowej architektury bezpieczeństwa, czy będziemy jej przedmiotem. Dziękuję bardzo. Przebieg posiedzenia