Barbara Bartuś

To właśnie 14 lutego 1942 r., na mocy rozkazu naczelnego wodza gen. Władysława Sikorskiego powołano Armię Krajową - zbrojne ramię Polskiego Państwa Podziemnego. Był to fenomen na skalę światową: państwo, które mimo okupacji zachowało ciągłość struktur, administracji, sądownictwa, szkolnictwa i sił zbrojnych, podporządkowanych legalnym władzom Rzeczypospolitej na uchodźstwie. Żołnierze Armii Krajowej prowadzili walkę wywiadowczą, dywersyjną i sabotażową. To oni dostarczali aliantom bezcennych informacji o niemieckich zbrodniach i o pracach nad bronią V-1 i V-2. To oni stawali do otwartej walki w ramach akcji ˝Burza˝, wierząc, że występują w imieniu wolnej Polski. Szczytem tego wysiłku było powstanie warszawskie - dramatyczny, heroiczny zryw, który stał się symbolem niezłomności ducha narodu. Choć militarnie osamotnione, moralnie na zawsze wpisało się w historię Europy jako świadectwo, że Polska nie zgodziła się na niewolę. Po zakończeniu II wojny światowej żołnierzy Armii Krajowej nie powitano w wolnej ojczyźnie. Wielu z nich trafiło do więzień, było torturowanych i skazywanych na śmierć przez komunistyczne władze zależne od Moskwy. Ich bohaterstwo próbowano wymazać z podręczników historii, a pamięć o nich - zastąpić propagandą. Dziś naszym obowiązkiem jest przywracać prawdę. Armia Krajowa była armią legalnego państwa polskiego. Była armią ludzi wolnych duchem, wiernych przysiędze, Bogu i ojczyźnie. Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Armii Krajowej to nie tylko data w kalendarzu. To zobowiązanie. Zobowiązanie, by strzec suwerenności Rzeczypospolitej, by przekazywać młodemu pokoleniu prawdę o cenie wolności i by nigdy nie pozwolić na relatywizowanie historii. Oddając hołd żołnierzom Armii Krajowej, oddajemy hołd Polsce wiernej swoim ideałom - Polsce niepodległej, dumnej i solidarnej. Cześć i chwała bohaterom! Przebieg posiedzenia