Dariusz Matecki

ks. kan. Kazimierza Łukjaniuka - kapłana niezłomnego, zasłużonego dla Kościoła, wspólnoty kresowej i polskiej pamięci historycznej Z głębokim smutkiem i poczuciem straty informuję, że 10 lutego 2026 r. odszedł do Domu Ojca ks. kan. Kazimierz Łukjaniuk - wieloletni proboszcz parafii św. Rafała Kalinowskiego w Nowogardzie, budowniczy tej wspólnoty od podstaw, kapłan o wielkim sercu i nieugiętym duchu, prezes honorowy Stowarzyszenia Kresy Wschodnie - Dziedzictwo i Pamięć w Szczecinie. Ks. Kazimierz urodził się w 1949 r. w Kamieniu Pomorskim, w rodzinie wołyńskiej. Jego życie było świadectwem wierności pamięci i prawdzie o Kresach Wschodnich. Rodzinne traumy - wywózka ojca przez Niemców, ucieczka matki przed ludobójstwem UPA, śmierć babci zamordowanej przez ukraińskich nacjonalistów - ukształtowały jego tożsamość i misję. Nie zamknął się jednak w bólu, lecz przemienił go w służbę: duszpasterską, społeczną i patriotyczną. Od 1976 r. służył jako kapłan, a od 1985 r. - jako proboszcz. Jego dziełem życia była parafia w Nowogardzie, zbudowana na surowym polu: kościół, plebania, świetlica, ale przede wszystkim wspólnota. To on zdecydował, by parafia nosiła imię św. Rafała Kalinowskiego, patrona sybiraków, dając duchową przystań tym, których historia zepchnęła na margines. Ufundował tablice pamięci żołnierzom AK, kapłanom zamordowanym przez UPA, Polakom pomordowanym na Kresach. Z jego inicjatywy i dzięki jego pracy w Szczecinie stanął pomnik poświęcony ofiarom nacjonalistów ukraińskich - symbol prawdy, którą dziś wielu próbuje zakłamać. Ks. Kazimierz był też nieocenionym członkiem Stowarzyszenia Kresy Wschodnie - Dziedzictwo i Pamięć, najpierw jako wiceprezes, potem prezes, aż wreszcie prezes honorowy. Nieprzerwanie wspierał działania, uczestniczył w spotkaniach, przekazywał wiedzę, świadectwa, modlitwę. W czasach, gdy próbuje się wymazać niewygodne fragmenty historii, gdy władza centralna pod przywództwem Donalda Tuska promuje fałszywą wizję pojednania bez prawdy, śmierć takiego świadka jak ks. Kazimierz jest ciosem nie tylko dla lokalnej wspólnoty, ale też dla całej Polski. Niech Wysoka Izba odda mu należny hołd. Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie. Przebieg posiedzenia