Czesław Hoc

86. rocznica pierwszej deportacji Polaków na Syberię. Była wtedy mroźna zima, ponad minus 40 stopni mrozu. Oprawcy wtargnęli o świcie. Wyrwanych ze snu obywateli przedwojennej Polski w bydlęcych wagonach wywożono na ˝nieludzką ziemię˝. Dla wielu w jedną stronę. Przenikliwe zimno, nieopisane cierpienie, niewolnicza praca, choroby, stały głód i dla wielu - śmierć. Zmarłych często wyrzucano z wagonów w śnieg, wzdłuż torów. Odbyły się cztery główne fale deportacji Polaków w głąb ZSRR: 10 lutego 1940 r. - największa, wymierzona w osadników wojskowych i służbę leśną. 13 kwietnia 1940 r. - rodziny ofiar mordu katyńskiego, urzędnicy, uchodźcy z terenów okupowanych przez Niemcy. Natomiast na przełomie czerwca i lipca 1940 r., tzw. bieżeńcy, czyli uciekinierzy spod okupacji niemieckiej z centralnej Polski. Ostatnia wywózka miała miejsce na przełomie maja i czerwca 1941 r. - tzw. ˝elementy niebezpieczne˝, czyli inteligencja, rzemieślnicy i kupcy. Od jesieni 1944 r. na Sybir zsyłano żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego. 18 listopada 1944 r. z Nowego Światu odszedł transport kolejowy z 600 żołnierzami do łagrów w rejon Borowicz. Łącznie deportowano ok. 1,5 mln naszych rodaków! Znamienne słowa ˝Hymnu Sybiraków˝: ˝Na nieludzkiej ziemi znów polski trakt/ Wyznaczyły bezimienne krzyże.../ Nie zatrzymał nas czerwony kat [...],/ Choć zdradą pragnął nas podzielić wróg.../ Aż Wolną Polskę raczył wrócić Bóg!!!˝. Mamy obowiązek pamięci i mówienia prawdy o ich losie oraz o okrutnych sprawcach - Związku Sowieckim. Niektórzy wrócili - wiara w Boga i miłość do Ojczyzny potrafiła dokonać cudu i dała łaskę przetrwania. Przebieg posiedzenia