Kazimierz Bogusław Choma

Pacyfikacja wsi Karpiówka z 31 grudnia 1943 r. dokonana przez niemieckiego okupanta była aktem planowego terroru wobec bezbronnych obywateli Rzeczypospolitej. Nie był to wypadek historii. Była to część systemowej polityki eksterminacji i zastraszania polskiej ludności cywilnej. Mordowano kobiety, dzieci i osoby starsze. Palono domy, niszczono dorobek pokoleń. Zniszczono wspólnotę i za tę zbrodnię nigdy nie zapłacono należnej ceny. Dlatego dziś musimy powiedzieć jasno: bez rozliczenia nie ma pojednania. Pamięć bez odpowiedzialności sprawców staje się pustym gestem. Państwo niemieckie do dziś nie poniosło pełnych konsekwencji materialnych za zbrodnie popełnione na polskich wsiach takich jak Karpiówka, a były ich setki. Reparacje nie są zemstą. Reparacje są elementarną formą sprawiedliwości, uznaniem winy i szacunku wobec ofiar. Każda spalona wieś, każde zamordowane dziecko, każdy odebrany dom ma swój wymiar moralny i materialny. Ignorowanie tego faktu oznacza dalsze krzywdzenie ofiar, także po 82 latach. Wysoka Izbo! Polska nie domaga się przywilejów. Polska domaga się prawdy, odpowiedzialności i zadośćuczynienia. Karpiówka jest jednym z dowodów na to, że ta sprawa nie jest zamknięta. Cześć pamięci pomordowanych! Przebieg posiedzenia