Wioletta Maria Kulpa

Święto to przypomina nam o obowiązku budowania państwa w pełni otwartego, dostępnego i solidarnego. To dzień, w którym w sposób szczególny powinniśmy wsłuchać się w głos osób z niepełnosprawnościami, ich rodzin, opiekunów, organizacji pozarządowych oraz środowisk eksperckich. W Polsce żyje kilka milionów obywateli z różnymi rodzajami niepełnosprawności. To ogromna część naszego społeczeństwa, ludzi, którzy każdego dnia mierzą się z barierami architektonicznymi, komunikacyjnymi, edukacyjnymi i zawodowymi. Wiele z tych barier można i trzeba usuwać - nie deklaracjami, lecz realnym działaniem, konsekwentną polityką państwa i stabilnym systemem wsparcia. Osoby z niepełnosprawnościami nie proszą o przywileje, proszą o równość szans, o prawo do edukacji dostosowanej do ich potrzeb, o dostęp do rehabilitacji, o możliwość podjęcia pracy, o niezależne życie, o sprawne orzecznictwo, o wsparcie dla rodzin, które nierzadko samodzielnie dźwigają ciężar codziennej opieki. Dlatego Międzynarodowy Dzień Osób z Niepełnosprawnościami powinien być dla nas, parlamentarzystów, momentem refleksji nad skutecznością tworzonych przez państwo mechanizmów. Potrzebujemy rozwiązań długofalowych, przejrzystych i opartych na partnerstwie ze środowiskami, które najlepiej znają realne potrzeby. Chcę z tego miejsca wyrazić ogromny szacunek i podziękowanie dla wszystkich osób z niepełnosprawnościami za ich codzienną determinację i odwagę. Dziękuję również opiekunom, organizacjom społecznym, instytucjom oraz samorządom, które każdego dnia udowadniają, że solidarność jest fundamentem silnej wspólnoty. Wysoka Izbo! Niech ten dzień będzie dla nas zobowiązaniem do dalszej pracy na rzecz Polski dostępnej i wrażliwej, Polski, w której każdy obywatel, niezależnie od stopnia swojej sprawności, może żyć godnie, bez barier i bez wykluczenia. Dziękuję bardzo. Przebieg posiedzenia